Ver van mij

Ik weet nu waarom ik niet meer schreef,
ik weet nu waarom de woorden niet meer kwamen,
ik weet nu wat retrospectie voor mij heeft betekend.


Het is een loslaten waar ik niet zo goed in ben, waar een ander mens de wereld bekijkt met een nieuwe blik bleef ik toch een beetje hangen in de wereld van de GGZ mystiek. De wereld zien door een bril die makkelijk kijkt maar eigenlijk niet geschikt is om de zin goed te lezen.


Dolen in de wereld van de hulpverlener die ik eigenlijk niet ben, mijn gezin de voorrang geven, mezelf wegcijferen, omdat ik ja toch gek ben verklaart.
Ik geloof dat ik daar maar eens mee moet stoppen, het brengt mij te weinig.
Het brengt mij leven maar het is te ver weg van mij. 

Stoppen of doorgaan

Waar ik jaren gelden nog rond de vijftig blogs schreef per jaar zie ik dat ik de afgelopen jaren vooral grossierde in de grote afwezigheid.

Ik ben iemand die graag van zichzelf wil weten hoe dat komt, en het antwoord is simpel, mijn excuus ziekte.

Na het faillissement van het bedrijf waar ik jaren met veel plezier voor heb gewerkt kwam het diepe gat waar ik gelegitimeerd in mocht vallen, immers dit is een life event, en life events die kunnen bipolaire als ik nu eenmaal van het padje laten gaan, dus.

Naast een licht depressieve periode van pak hem beet twee jaar vond ik het redelijk irritant dat dit google blog besloot mijn gratis open office tekstverwerker programma niet meer te accepteren en mijn teksten in een irritant langgerekte versie te plaatsen, en mijn foto's niet meer te pakken.

Twee jaar niet werken, twee jaar bijna niet bloggen, twee jaar van herstel noem ik het liever.

Het banen aanbod was er maar altijd te veel uren en altijd alle weekenden werken, en nee dat doe ik niet, het levert mij te weinig op en kost mij te veel.

Dan maar anders, niet betaald hockey training geven en je bemoeien met een tweederangs club die in mijn ogen meer zou moeten kunnen, het bevredigd naast het maken van nieuwe contacten ook op het geestelijk gezondheid gebied. Via multimedia kom je echt leuke mensen tegen, mensen als ik gek en uitgerangeerd door de maatschappij, die zo veel kunnen en doen op dit gebied, de meeste met een kleine vergoeding van de staat, omdat ze voor gek zijn verklaart.

Met vriendin P die ik ken via de moderne manier van communiceren, heb ik de afgelopen jaren meerdere symposia en bijeenkomsten bezocht op GGZ gebied, altijd leerzaam en altijd hilarisch omdat wij als gekken ons altijd een beetje de vreemde eend in de bijt voelde.

Onze laatste actie was vorige week het depressie gala bezoeken. P verstaat de kunst om via haar connecties binnen dit wereldje altijd korting kaarten te krijgen of als in dit geval, gratis kaarten.

Gratis is niet het goede woord wij mochten komen maar moesten dan wel in de pauze donateurs werven voor de foundation, prima.

Het werd een geweldige avond,ik die nogal sceptisch naar mijn soortgenoten kijk en een allergie heb ontwikkeld voor het hoge jank gehalte binnen deze groep, heb mij verbaast over de hoeveelheid krachtige verhalen van mensen die net als ik diepe depressies hebben gekend.

Al heb ik tijdens het werven wel met een regelmaat de flauwe grap gemaakt dat ik de bonus ziekte heb, ik kan ook extreem de andere kant op schieten.

We schoten wat plaatjes met BN'ers, P zetten ze op facebook, tagde mij erin. Wat mij opviel is dat alleen de mensen die zelf wat hebben reageerde of het leuk vonden.

Mijn vriendenkring onthield zich van zelf een blauw duimpje, dat mij doet afvragen.

In hoeverre is het nog een taboe en in hoevvere wil ik daar mee aan de slag.

Werken is niet het geld wat je verdient maar het doel wat je wilt halen is het voor mij tijd om daar mee aan de slag te gaan in plaats dat ik waanzinnige keukens ontwerp voor de gek die er voor wilt betalen?

Ik weet niet wat wijsheid is.

Ik ga er over denken want dat is mijn voordeel ik hoef niks maar mag alles.

What goes around comes around.

Tja, Gaab what goes around comes around, zegt mijn vriendin als ik haar mijn verhaal doe over mijn apotheek bezoek.

Hoezo?, vraag ik haar.

Nou, lacht ze, weet je nog dat jij als vakantie baantje bij de AH werkte en jij een jongen aan je kassa kreeg die een pak condooms schuchter onder een blaadje op de band had gelegd?

O, ja ik snap hem, zeg ik. Ik heb toen het pakje omhoog gehouden, en iets te hard aan mijn collega gevraagd wat die condooms kosten.

Ze heeft gelijkt what goes around comes around.

Ik voel het als een straf, de gang naar de plaatselijke apotheker.

Het is de plek waar je liever niet komt, zeker niet voor de medicijnen die ik moet halen, psychofarmaca. Op het recept stond al dat het van de GGZ kwam, maar tot mijn stomme verbazing staat tegenwoordig ook de diagnose op het papier.

Nou lekker dan die bescherming van je privacy, waar men vroeg nog mocht gissen naar je aandoening staat het nu pontificaal op het recept, medicijnen voor: de bipolaire stoornis.

Ik weet weer waarom ik niet graag bij de apotheek kom, het zit diep en brengt mij terug naar de tijd dat ik na ontslag uit de instelling elke week een recept voor slechts een week medicijnen meekreeg, als een soort controle, ik moest elke week naar de psychiater om een nieuw recept te krijgen, als ik niet zou komen dan wisten zij dat ik geen medicijnen had of niet innam en er een rede voor opname was, dat tijdperk ligt gelukkig ver achter mij maar dan nog het blijft een plek waar ik liever niet kom.

De open balie, de mensen die zitten te wachten en alles horen wat je daar bespreekt, en bespreken dat moest ik.

Ik vind het namelijk belachelijk dat ik tien euro moet betalen, voor uitleg over een medicijn dat ik al eerder heb geslikt, weliswaar 6 jaar geleden voor het laatst, maar het staat in mijn geheugen gegrift de werking de bijwerking en de gevaren, dat zeg ik dus tegen de mevrouw achter de balie.

Nee niet zij krijgen het geld, dat krijgt de verzekering verzekerd ze mij.

Tuurlijk, jullie doen het werk en de verzekering vangt het geld, geloof je het zelf?

De mevrouw is not amused met mijn antwoord zo not amused dat ze de volgende vraag die ze moet stellen door de apotheker laat stellen.

Mevrouw de psychiater heeft namelijk niet Camcolit op het recept gezet maar lithium carbonaat en ja dat hebben ze niet, het is Camcolit of Priadel.

De balie mevrouw overlegd hoorbaar met de vrouwelijke apotheker, ik herken haar van het schoolplein, haar schrikreactie staat mij nog bij toen ze mij daar zag staan wachten en weet dat ik Haldol slik en blijkbaar ook een kind heb....

Voorzichtig schuifelen ze naar mij toe, en vraagt de apotheker welke van de twee de psychiater bedoelt, Camcolit, zeg ik, een wazige arts met een wazig beroep laat de keuze aan haar klant...

Wilt u echt geen uitleg over de Lithium, ze de balie mevrouw te hard als ze uiteindelijk de pillen bij elkaar heeft geschraapt, nee zeg ik met knarsende tanden, ik pak de pillen en vertrek.

Volgende keer laat ik ze thuis bezorgen zeg ik tegen mijn vriendin, hebben die mensen niet door dat al die mensen die daar zitten te wachten met grote oren mee luisteren, hallo lithium, is een vrij bekend middel, die mensen hoeven niet te weten wat ik heb, het is al erg genoeg dat het tegenwoordig op een recept staat.

Ja Gaab, daar heb je gelijk in, zegt mijn vriendin, zou wel grappig zijn als een man daar komt voor Viagra, hier meneer uw Viagra!

Er zullen dan heel wat mensen gaan grinniken verwacht ik, en of die man hem dan ooit nog omhoog krijgt dat betwijfel ik...

Op bezoek bij de muts

Ik was even vergeten hoe mooi het Amsterdamse bos is.

Ruim een jaar geleden fietsten ik er voor het laatst doorheen, wandelen doe ik er wel overigens meestal rond de Amstelveense poel met mijn hondje, een rondje van vier kilometer.

De bogen van bomen met fris jong blad begroeten mij, struiken staan in bloei, ondanks mijn tegenzin om dit tochtje te ondernemen geniet ik van de schoonheid, tot ik bij de rand kom en het lawaai en de stank van de stad mij weer bewust maakt van het doel van deze tocht.

Een afspraak met mevrouw de psychiater, de muts zoals ik haar in mijn gedachte noem.

De wachtruimte is veranderd de belachelijke hoeveelheid meubilair is terug gebracht tot een normaal geproportioneerd hoeveelheid, ik heb er ooit een opmerking over gemaakt op een van mijn blog, ik ben blijkbaar niet de enige die het te veel van het goede vond.

Aan de leestafel vind ik een plekje, de ruimte is gevuld met voornamelijk vrouwen, met of zonder hoofddoek, blank of getint, klein of groot.

Er staat een man te oreren door zijn telefoon, zo hard dat ik er niet omheen kan om zijn gesprek te volgen.

Ja, jammer dat hij is weggelopen, maar als hij zich meld bij zijn familie dan laten we hem ophalen door de politie, ja in ieder geval een week met gesloten deur, tot hij tot rust komt.....

Ik weet weer waarom ik geen fan ben van deze plek....

Ze komt weer eens een paar minuten te laat, ik maak er een sport van om haar daar op te wijzen door uitgebreid op mijn horloge te kijken, ze weet het en begint zich al te verontschuldigen voordat ik mijn pols laat zien.

We nemen de trap, ze zegt nog dat het eigenlijk beter is gezien het feit dat ze een zittend beroep heeft.

Thee of koffie, thee zeg ik, welke smaak? Vraagt ze, ik pak een zakje Rooibos, mooi dan delen we het zakje, zegt ze. Ook een manier van bezuinigen, grap ik.

Ze komt meteen to the point, als we zitten en ik het zakje uit mijn beker met een splash in haar beker gooi.

Lithium, in een lage dosering, heb je nog andere medicijnen overwogen?

Ja en nee, lithium is voor mij het enige middel wat zich echt heeft bewezen in het verleden tegen de onderkant van de aandoening.

Ze noemt voor de vorm nog even het arsenaal aan mogelijkheden, maar weet zelf ook wel dat dit een no go voor mij is.

We discussiëren over de werkzame ondergrens van het medicijn, de therapeutische waarde van 0,6 bloedspiegel, die men hanteert en ik redelijk bullshit vind, en zij uiteindelijk toe geeft als inderdaad niet geldend voor een ieder.

Het blijkt dat ze meerdere klanten heeft die zelf reguleren hoeveel er voor hen nodig is, mensen die in overleg met haar ophogen en verlagen naar eigen inzicht.

En waarom deed je dan zo moeilijk, toen ik je per mail vroeg of het mogelijk is om het op deze manier te doen?

Ze lacht, en zegt dat ze het belangrijk vindt om het face to face te bespreken met de cliënt.

We bespreken het lab formulier en komen overeen dat ik met tweehonderd milligram begin .Nee niet hoger ik wil eerst weten wat dat doet, ik weet dat dat een spiegel van ws 0,2 gaat geven maar dat zal het volgende lab onderzoek moeten bevestigen, vanuit die lab waarde kan ik redelijk uitrekenen wat een verhoging doet, al zal ik het voor de veiligheid nog laten prikken met een regelmaat.

Leuk om je weer eens te zien zegt ze na het invullen van de de lab aanvraag en het recept. Ik kijk met een ironische smile naar haar, ja zeg ik, maar nog een ding.

Wie was die man in de wachtruimte die telefonisch even een gedwongen opname regelde?

O dat is mijn collega ..

Wil je zo vriendelijk zijn om hem te te vragen om dat in het vervolg elders te doen?

Ik fiets terug door het bos, de blaadjes zijn minstens zo mooi als op de heenweg ik denk terug aan de heenreis, mijn tegenzin en het feit dat het gesprek mij honderd procent meeviel.

Best een goede muts, die psychiater, ze denkt mee houdt wel vast aan haar principes van dokter patiënt verhouding maar weet uit ervaring dat het gemiddelde niet de maatstaf is.

Dank U.

Wat ik wil.

Ruim twee jaar geleden stond ik al op het punt om het medicijn vrije leven vaarwel te zeggen.
Ik had toen ruim vier jaar onderhoud medicijnen vrij geleefd.De conclusie is dat het kan maar dat het een dagelijkse marathon is, iets wat je kan volhouden als je topsporter bent en dat je leven is. Twee dagen werken dat ging net aan , maar ik wil meer, ik wil gewoon weer volwaardig meedraaien in deze wereld en dat is niet haalbaar met deze gevoeligheid, niet zonder een kleine ondersteuning. Ik hikte twee jaar gelden tegen medicijnen aan, had bijna de stap genomen, maar vond een goed excuus, en dat was het feit dat mijn bedrijf failliet ging. Ik kon de rust nemen, rust die ik voor mijn gevoel echt nodig had na bijna vier jaar werken. Ik had de stille hoop dat deze rust mij genoeg kon opladen en de rust bracht die ik nodig had.

Niks is minder waar, eens gek altijd gek, kan je het ook noemen. Er zit iets niet goed in mijn brein, hoeveel rust je ook neemt, het gaat niet weg al heb je altijd de hoop dat het gewoon overgaan.

Op facebook heeft een vriendin mij toegevoegd aan een groepje mensen met mijn aandoening, ik moet eerlijk zeggen ik wordt er een beetje moe van, of eerder ik vind het een confrontatie met iets wat ik eigenlijk niet wil.

Eerlijk is eerlijk, jij wilt het niet dus het horen van andermans ellende maakt niet vrolijk. Die afhankelijkheid die men tentoon spreid, dat eindeloze vertrouwen in medicijnen, ingegeven door artsen, kom op jongens er bestaat geen pil om je leven te beteren. Het is slechts een ondersteuning de rest moet je zelf doen. Die rest die heb ik zelf gedaan, maar eerlijk is eerlijk, het leven met deze aandoening maakt het niet makkelijk, kom ik tot de conclusie.

Ik moet een modus gaan vinden, een balans waar ik mee kan leven, maar hoe, wat, wat kan ik doen om mijn leven nog steeds zo medicijn vrij mogelijk te maken.

Ik stuur een mail naar mevrouw de psychiater, met de vraag of ik intermitterend lithium kan slikken, net voor haar vakantie, beetje dom van mij, ik krijg een protocollair standaard antwoord, ja je kan met lithium starten, ik leg een lab formulier klaar ga prikken, start met 400mg en hoog het op naar 800mg dan ben ik weer terug van vakantie, en o ja ik doe er nog een boekje bij met informatie over lithium. Zucht, muts, hallo, dit is niet mijn vraag, ik heb toch duidelijk gezegd dat ik wil onderzoeken of het mogelijk is om met een lage dosis, lager dan de 0,6 die jullie hanteren, en waar ik op zit met 800mg lithium, wil kijken of het mogelijk is om net die toppen en dalen er af te halen met minder. Fuck die waarde die jullie zien als werkzaam. Ophogen als het nodig is, naar 0.8 tot 1.0 en dalen naar wat mij betreft naar de 0.1 als er geen episode is, ik zeg het snufje zout wat het eten net wat smakelijker maakt. Niet standaard denken, laat mij zelf kijken wat voor mij werkt, alsjeblieft.

Maar goed ze is met vakantie dus ik stuur dan maar een mail naar de grote baas op dit gebied, hij heeft zijn leerstoel hier en is gelieerd aan de instelling waar ik bij aangesloten ben. De volgende dag heb ik al antwoord hij wil best meedenken, maar in samenspraak met mijn behandelaar, oké prima.

Misschien krijg ik wel wat ik wil, al is zijn bewoording in zijn mail niet in die zin. Ook het antwoord van mevrouw de psychiater, dat ze stuurt na haar vakantie, wijst niet die kant op. Het irriteert mij, waarom mag ik niet onderzoeken of het individueel mogelijk kan zijn.

Ik heb nu de indruk dat ze mij met veel liefde in hun pillen stramien willen krijgen, het protocol wat zij hanteren, wat volgens hun bewezen effectief is. Prima voor sommigen ongetwijfeld maar niet voor mij, ik heb voor mijn gevoel een klein beetje nodig om net die gekheid weg te halen, meer niet.

Ik hoop dat ze mij de ruimte geven om dit te onderzoeken.

Dat is wat ik wil.

Das boot.

Mijn boot gaat voor alles, was mijn gedachte altijd, weer of geen weer ik moest naar haar.

Maar tijden veranderen, ze is mijn boot maar helaas zijn er vele facetten die aan mijn leven trekken, de wereld maakt dat zij niet meer mijn middelpunt mag staan.

Het voelt niet goed ik mis haar en het stukje polyester zal dit waarschijnlijk niet voelen al heeft zij voor mijn gevoel die gedachte wel.

Zeil mij, maak dat mijn romp weer door het water mag scheren, hijs mijn zeilen en ik zal er voor jullie zijn, een stukje ziel die jij in haar legt geeft ze terug, omdat het zo voelt.

Eens een zeiler altijd een zeiler, elke boot zal dat ondersteunen, al is het meer mijn gevoel, of heeft zij een ziel die niet zichtbaar is.....

Dikke ikke

Waar is de groep gebleven, het groepsgevoel, het wij gaan het samen doen systeem, het schouders eronder voor ons allemaal voor ons gezamenlijke belang.

Ik denk dat ik ergens in de naoorlogse periode geboren had moeten worden, en niet nu, nu het alleen maar om de grote dikke ikke gaat.

Ik heb altijd het geluk gehad dat ik in mijn werksfeer nooit met ellebogen types te maken heb gehad, ja die ene muts die mij altijd aanbood om de showroom keukens uit te werken en vervolgens de keukens op haar naam zetten omdat ze de mooie sier naar leveranciers wilde maken dat zij ze had ontworpen, lekker boeien.

Mijn man komt in zijn werk altijd deze types tegen, de klop je op je borst types, kijk mij nou, 70% van hun tijd zijn ze daar mee bezig 30% doen ze daadwerkelijk waar ze voor aangenomen zijn, en dat is geld in het laatje brengen.

In werk kende ik dit fenomeen niet erg, echter in clubverband wel, de dikke ikke regeert, of eerder de dikke ikke voor het kind regeert.

Na jaren met kromme tenen naar de technische prestaties van het team van mijn dochter gekeken te hebben besloot ik om dan maar old skool zelf het team van mijn dochter te trainen, die meisje te leren dribbelen, een goede slag te leren een lage backhand een simpele dummy en vooral TEMPO enz.enz.

Het resultaat twee promoties, en een paar meiden die hockey steeds leuker gaan vinden omdat ze de basis beter beheersen.

Daarnaast werd ik gevraagd om categorie begeleider te worden van de D/C jeugd lage elftallen voor het aankomende seizoen, ik loop alvast mee met de huidige categorie leider, en heb meteen van de situatie gebruik gemaakt om selecties te regelen voor de lage teams.

Dit was niet gebruikelijk, op advies van de trainer werd er een indeling gemaakt voorheen wat er in resulteerde dat ik vijf meisjes die ver onder het niveau presteerde van het overige team onder mijn hoede kreeg en een aantal meisjes die ik graag in mijn team had gehad een team lager werden geplaatst omdat een trainer het jaar daarvoor iets te enthousiast was over de prestaties van haar team.
Niet fijn voor de meisjes niet fijn voor mij als ik die kinderen nog dingen moet gaan uitleggen die de rest al beheerst.

Daarnaast is het helaas zo dat de lobby ouder ruim baan krijgt binnen de club, de mensen met een plaat voor hun kop als het gaat over de prestaties van hun kind de wegen weten te bewandelen om hun kind in een hoger team te krijgen, mensen die blijkbaar op de een of andere rare manier denken dat het een status verhoging is als je kind in de C3 speelt ipv de C5, wat als resultaat heeft dat de C3 en de C4 in de zelfde poule speelt, wat klopt hier niet....

Goed ik heb mij hard gemaakt voor het clubbelang, een eerste team moet het beste zijn het laagste team is een opleiding team voor meisjes die wat meer moeite hebben met het aanleren van het spelletje, en daartussen moet je een gezonde competitie hebben en die kinderen het gevoel geven dat als ze hun best doen, ze hoger kunnen hockeyen, niet zoals het nu is we hebben twee top teams en de rest is breed, zit je in de top vanaf de D jeugd ga je eigenlijk nooit naar beneden omdat alleen de top onderling selectie doet, zit je in breed dan maak je nagenoeg geen kans om ooit hoger te komen.

Door te selecteren in de lagere teams krijg je een beter aansluiting met de top omdat de lobby ouder buiten spel wordt gezet en de meisjes die potentie hebben in de nek van de topteams gaan hijgen wat in mijn ogen een gezonde onderlinge competitie gaat creëren.

Iedereen was voor, in de vergadering toen ik mijn betoog hield voor selecties.

Op twee na, hun dochters spelen in de top.....

Daarnaast wordt de mailbox van de huidige categorie begeleider overspoelt met mailtjes van de lobby ouders die over het algemeen ook vaak teambegeleider zijn, die vinden dat er ook naar hun geluisterd moet worden.

In mijn ogen geeft dit aan dat ik de dikke ikke van een club op een genuanceerde manier aan het uitschakelen ben, door een neutrale onafhankelijk systeem als een selectie in te voeren, de mensen die selecteren hebben geen eigen belangen en kijken slechts naar de individueel prestatie technisch en tactisch en hoe een kind in teamverband functioneert zodat je in combinatie met de bevinding van de trainer en de hockey school de beste spelers op de juiste plaats krijgt.

Een competitieve club creëren, die niet bestaat uit de ego's van ouders en uiteindelijk eens echt op niveau gaat spelen ik zeg, dat lijkt mij heerlijk en eerlijk.