Mens durf te leven

Als ik kook staat mijn laptop naast mij op het aanrecht, met een half oog en een heel oor volg ik het nieuws en tegen de tijd dat de wereld draait door begint is mijn eten klaar.
De promo mis ik nooit voor en na één vandaag, een van mijn lievelingsprogramma's komt de aankondiging van de inhoud.
Vandaag is het tien jaar geleden dat Ramses Shaffy is overleden, ze wijden er een hele uitzending aan.
Tien jaar geleden, ik weet het nog Shaffy, ik kende zijn muziek, en zoals vaak bij dit soort berichten ga ik op zoek naar de mooiste nummers.
In die tijd keek je nog in je voorraad cd's, zoek je naar de cd waarvan je weet dat je hem ooit hebt gekocht maar waarvan je niet meer weet waar hij is gebleven.

Ik twijfelde al lange tijd over de medicijnen die ik slikte, ik leef wel maar leef niet het leven wat ik zou willen leven.
We habben een maand hiervoor onze zeilboot gekocht en ik weet dat ik daar super blij om zou moeten zijn, maar het gevoel dat ik rationeel had werd niet omgezet in de emotie die zo belangrijk voor mij is.
De medicijnen zijn er voor stabiliteit, maar waar is het leven gebleven, overpeins ik als ik ergens achter in de boeken kast de cd van Ramses vind.

Ik zit op de grond voor de cd speler en draai al zijn nummers, alles is mooi ik hoor het maar voel het niet, ik hou van shaffy, zijn vrijheid zit in zijn muziek, zijn leven was lastig.
Mens durf te leven, hoor ik hem zingen en ik vraag mij af waarom ik de lef niet meer heb.
Wat is het, is het de alles overheersende angst om weer de fout in te gaan?
En dan wat heb je te verliezen, dit is ook geen leven.

Als het bedtijd is, sta ik voor de spiegel, en besluit om het handjevol pillen niet in te nemen.
De Seroquel, had ik al afgebouwd, de dekapine en lithium kijken mij aan als grote kogels, en platte keien.
Elke avond die zelfde struggel om ze op weg naar mijn interne ik te sturen, met de zelfde vraag, is dit het nou?
In mijn achterhoofd zingt het liedje, mens durf te leven.

Het is geen feestje, de medicijn vrijheid, het is hard om de wereld in gaan met het gebrek aan filter, alles komt rouw op je dak, alles is veel, soms bijna te veel.
Kleuren geluiden en het leven komen binnen als een boer die net de aardappelen heeft gepoot en dan zijn bemodderde klompen met een fijnheid van een speerwerker recht in je mik lanceert. De klonten spatten om je heen maar de neus raakt zijn doel.
De dag en de nacht zijn een terging die in elkaar overlopen als een vloed van geweld, het is niet te harde, waarom doe ik dit heb ik mij vaak afgevraagd, de stilte en de rust zijn een verwelkoming die ik weer zou kunnen vinden in een pil.

De dagen van hel worden onderbroken door een bezoekje aan de ggz, ik mag ze niet verwittigen van het feit dat ik niet meer slik heb ik besloten, dat is gevaarlijk gezien mijn geschiedenis van gedwongen opnames.
Maar de geest schreeuwt om aandacht voor het feit dat het wel zo is.
Ik kan niet anders dan eerlijk opbiechten dat ik ben gestopt, fuck it als ik eerlijk naar mijzelf kan zijn dan  mogen zij het ook weten.

Ze kijkt mij met grote ogen aan, de assistent die ooit psychiater hoopt te worden. Ik zie een vorm van afschuw in haar blik, de afkeuring spreek ze uit, dit is niet de bedoeling, of doe je het om opgenomen te worden, is haar vraag.
Ik kijk in de donkere ogen die anders altijd helder en vrolijk stonden, het wens om te helpen is verdwenen en omgeslagen is verontwaardiging om het feit dat ik niet heb gedaan wat in hun ogen moet.

Ramses zingt in mijn hoofd, als haar vraag in mijn hersenen dringt, wil je opgenomen worden...
Nee, ik wil dat jullie mij met rust laten.
Dat kan niet.
Want?
Uh, dat kan niet want je hebt een stoornis.
Ja, en als ik zeg dat ik dit wil?
Ik ga de psychiater raadplegen.
O , je baas.

De telefoon gaat, ik moet de volgende dag op het matje verschijnen van de grote baas.
Ik luister nogmaals naar een van mijn favoriete, nummers van Ramses, Laat mij.
Ik repeteer zijn  tekst als mij wordt gevraagd wat ik wil.
Laat mij, laat mij, laat mij mijn eigen gang maar gaan, laat mij, laat mij ik heb het altijd zo gedaan.

En Ja ik heb het altijd gered, dus met aanpassing aan het feit dat ik een bipolaire gevoeligheid heb, laat mij mijn leven leiden zoals ik wil, alsjeblieft.
De grote baas gaf mij het voordeel van de twijfel, haar inschattingsvermogen om dit risico te nemen wijd ik aan ervaring en gevoel.

Inmiddels zijn wij tien jaar verder, Ramses is tien jaar geleden overleden, voor mij is het een ijkpunt waar ik niet meer veel over denk, het leven is zoals het is met ups en downs met een minimale hoeveelheid aan medicijnen, maar een ding staat voor mij boven aan, en dat is de durf om te leven, de angst omzetten in bruikbaarheid, met kleine stapjes vooruit durven kijken, niet je laten vertellen wat je allemaal niet kan, maar onderzoeken wat wel mogelijk is.

Mens durf te leven.

RIP Ramses na tien jaar is men je niet vergeten.

En bedankt U voor het vertrouwen, inmiddels is ze tien jaar mijn psychiater.

Lotgenoten

Ik heb dankzij de bipolariteit echt een super leuke vriendengroep gekregen, niet in de zin dat ik dagelijks thee met ze drink, maar een groep gelijkgestemde met een eigen geluid.
mensen die ik naar alle waarschijnlijkheid nooit mijn pad had zien kruisen, omdat ik niet net als hen iets heb wat niet algemeen de bekendheid heeft, als wat doe jij voor een werk, wie ken jij, welke sportclub bezoek jij, en we kennen elkaar toch van de school van onze kinderen?
Het de club van gelijkgestemde, mensen die net als ik stuggelen met een aandoening die maakt dat het leven net wat anders is dan de gemiddelde blijkbaar meemaakt.

Wij zijn gek, volgens de psychiatrie en ach ik moet eerlijk bekennen dat onze omgeving ook zo zijn twijfels heeft of heeft gehad over de geesteswaarden van ons vermogen om in de maatschappij te functioneren.

Het is vreemd om te beseffen, dat de rand van de maatschappij, die zogenaamde gekkies een belangrijk onderdeel zijn van je eigen herstel, het delen van het vertalen naar naar de wereld om je heen, maakt dat het in gesprek gaan met je lotgenoten een van de meest waardevolle manieren van omgaan met wie jij bent de weg terug naar de maatschappij kan inleiden.

De gekheid en de diagnose, het zijn twee verschillende dingen die samen komen, het besef dat je blijkbaar niet de enige bent die dit gedrag vertoont, dat het blijkbaar een naam heeft, dat er meerder zijn die net als jij iets hebben wat anders is, maakt dat je samen met de mensen die er verstand van hebben op een congres over kan praten.

Ik dank en ieder, en met namen mijn lotgenoten die zich inzetten voor het verbeteren van de zorg.

Dank je Bernadette, voor het wijzen op het feit dat ik niet meer schrijf.

   

stargazing

onophoudelijk krijg ik de song te pas en te onpas onder mijn aandacht gebracht door mijn puber dochter.

Het liedje van weet ik veel welke ster nu weer, ze kent de lyrics uit haar hoofd en ik ook inmiddels al wil ik niet de moeite doen om uit te vinden wie de zanger of band is. Het woord an sich heeft wel een impact op mij.

Star gazing, vertaling technisch is het sterren kijken, maar dat is het niet het is meer dan wij in het Nederlands kunnen vertalen.

Wie ooit het geluk heeft mogen hebben om een nacht niet meer dan de sterrenhemel te hebben snapt dit denk ik, de oneindigheid maakt dat de wereld zo klein is en het hiernamaals zo groot.

Het overdonderende, de kleinheid van wie wij zijn maakt dat de droom altijd groter is dan het aardse bestaan.

Je kijkt niet naar de sterren als je in de nacht je schip op koers houdt, je omarmt het heelal, de deken van oneindigheid vat je samen op een oppervlakte die zo groot is als jij denkt dat het is.

Dat is stargazing.  

Buikdansen

Ik kan echt niks en niemand de schuld geven van mijn lichte overgewicht.

Zelf nuanceer ik graag, licht, die paar kilo, en ja ik ga richting de vijftig dus.

Manlief kijkt er anders naar, genuanceerd merkt hij op dat hij viel op mijn platte buik....

Klopt toen ik hem leerde kennen was ik nog volop in de twintig en sporten drie keer per week.

Hockey heeft als voordeel dat je veel vanuit je buikspieren doet, daarnaast is mijn bouw zo dat ik mag stellen dat het atletische lichaam van mij vader het genetisch heeft gewonnen van het indiaanse volle rompje van mijn moeder.

Zoals bij vele kwam er een verandering na de zwangerschap, die ooit zo strakke buikspieren kregen een douw waar het herstel moeizaam van is. Wie had niet de stille hoop binnen een week weer je gewone spijkerbroek aan te kunnen. Maanden later pas ging de blubber met enig persen in het maatje dat je paste voor het buiktrauma.

De enige remedie is de sportschool, maar voor mensen als ik is dat not the place to be.

Druk lawaaierig, bedompt, en de geur van andermans zweet maakt dat ik snel rechtsomkeer maak.

Ik snap nu waarom ik altijd een buiten sporter ben geweest.

Fris en vrolijk door de weide dartelen als een jong schaap op leeftijd is ook niet meer voor mij weggelegd, hockey heeft soms zijn nadelen als je je knie aan gort draait dan is het vrij pijnlijk om het te blijven doen. Daarnaast kwam er een diagnose die met veel pillen werd geremd, met als vriendelijke bijwerking een pens die je er gratis bij krijgt.

Dit moest anders van mij, fuck de pillen en laat het leven maar op zijn beloop, die gekheid so be it.

De stuiter periode nadien was de beste workout van de afgelopen jaren. Je geest beheersen kost minstens zoveel calorieën als dagelijks een halve marathon lopen.

Gezondheid technisch vraag ik mij alleen af wat gezonder is, maar dat ter zaken.

Het beheersen van een geest die alle kanten uit wil is inmiddels een discipline die ik redelijk onder de knie heb, en dan is er rust.

Boven en onder beginnen daar de vruchten van jaren lange discipline zichtbaar te worden.

Ik functioneer op een niveau dat oké is voor de buitenwereld, ik ben in geen jaren meer opgenomen geweest, doceren zorgt ervoor dat de gekkigheid binnen de perken blijft.

Lichamelijk is het ook zen, zo zen dat de kilo's stiekem zich onder mijn middenrif zijn gaan nestelen. Maar ja ik kan nog altijd mijn leeftijd aanroepen als de slechte genius.

Mijn buikje en ik, of eerder buikje en iets te vette billen en bovenbenen en ik.

In de spiegel reflecteren ze alles wat er niet goed is mij.

Ik zou toch echt weer meer in de mooie af getrainende maatschappij moeten staan, ik zou meer mijn dromen moeten najagen, iets moeten betekenen voordat ik het graf wordt ingedragen.

De grootsheid die ik ambieerde in mijn manische periodes steken nog wel eens de kop op, mijn perfecties komen nog met een regelmaat in mijn dromen, of als ik minachtend in de spiegel kijk.

Te dik te inactief, die profiteur van de verzorgingsmaatschappij.

Schuldig voelen is zo makkelijk in onze eerste wereld, of is het ook zo dat je gelukkig mag prijzen dat je er nog bent, dat je, zoals ik vanavond heb gedaan mag dansen met je kind op muziek uit mijn tijd waar mijn puber dochter nog nooit van had gehoord.

Samen dansen we in de keuken op Prince en U2 ik laat haar zien hoe wij bewogen en merk dat het lang geleden voor mij is.

Het ritme heeft een extra dimensie gekregen, waar voorheen de beweging een soepelheid had zit er nu een beetje buik vet in de weg.

Dansende in de keuken met je kind, het maakt van mij een buikdanseres die blij is dat ze nog op deze wereld is.

God gruwelijk wat is het leven kut.

Soms is het leuk om zinnen te maken die nergens op slaan, god bestaat niet de gruwelen wel, het leven is een feit en dat het niet altijd kut is is ook waar.

Woord een en twee maken dat plus en min neutraal zijn woord drie en vier kan ik ook redelijk naast elkaar laten leven.

Het leven is kut, het leven wordt geboren uit het vrouwelijke geslachtsdeel dus ergens is het leven dus in beginsel kut.

Natuurlijk is het woord kut van een andere macht, in de zin dat het vrouwelijke geslachtsdeel in deze synoniem is voor iets wat niet prettig is.

Dat is kut voor je, wat een kut streek, wat een kut wijf.

Het is ergens zeer onredelijk dat de vrouwelijke kut zo toepasbaar is in meerdere vormen makkelijk in de mond ligt in een zinsverband , waar het mannelijke geslachtsdeel slecht één zinsverband ken. Hij is een lul.

O nee, wacht lullig bestaat ook nog.

En niet te vergeten het topje heeft ook nog een betekenis, wat een eikel, al hoeft dit niet per definitie de kop van het mannelijke geslachtsdeel te zijn, ze hangen ook in de boom.

Kut, lul,kanker,tyfus,gek, gestoord, schizofreen, allemaal scheldwoorden die eigenlijk niet kunnen maar in de maatschappij een plek hebben om aan te duiden hoe wij over dingen denken of hoe wij mensen typeren.

Niks mis mee ik noem de zwarte medemens ook gewoon nog neger, ik ben zelf deels neger en vind het woord een geuzen naam, de slaaf van toen is niet meer, ze hebben zich vrijgevochten en dat ze maatschappelijk zich onderdrukt voelen heeft niks te maken met het feit dat ze neger genoemd mogen worden, dat is meer dat een deel van hen is blijven hangen in het slavernij verleden en alles aangrijpen om dat als een recht van onderdrukking te zien terwijl het allang niet meer zo is.

Voor wie zich afvraagt waar dit blog nu over gaat.

Heel simpel, het leven is godsgruwelijk kut, voor een ieder die blijft hangen in een stigma, die vaak kijkt in de spiegel van de diagnose, en zich daar mee vereenzelvigt. Je bent niet te vatten in een woord, in een diagnose, in een stempel die de maatschappij je voor jou gevoel geeft.

Blijf er in hangen en je zal ervaren dat het leven gruwelijk is en kut, ga er mee om en maak je het maakbaar voor jezelf, dan kan het zomaar zijn dat je kut voor kwaliteit kan vervangen en gruwelijk voor goed.

tja

Ergens ketsen de sterren van het nieuwe jaar tegen de binnenkant van mijn hersenpan.
Het vele geknetter van het afgelopen jaar zoekt een weg.
Maar wat dan, wie maakt wie ik ben, mijn omgeving, ik, mijn omgeving en ik of ik en mijn omgeving.
Ik heb dit jaar best wel wat dingen gedaan op ggz gebied, niet ik overigens maar dit jaar heb ik een vriendin ondersteund met haar ggz bezigheden.
Het was zeer prijsrijk, ze was spreker op een symposium, en won een zeer prestigieuze prijs.
Zijdelings kan ik meegenieten, ik hou van mensen die iets bereiken, dingen doen die prijswaardig zijn.
Zelf ben ik nooit een spotlight persoon geweest, sterker nog ik gaf mijn ontwerpen vaak aan andere mensen, omdat het ontwerp goed was maar ik niet de kracht had om de uitwerking te begeleiden.
Dingen denken en dingen doen, het zijn twee werelden voor mij.
De denker denkt en de doener doet.
Mijn ideeën zijn er maar uitwerken is niet mijn ding, zei ik mijn vriendin die de prijzen won.
Maar je hebt zulke goede ideeën!
Ja de wereld is van mij, en soms moet ook ik uit mijn comfort zone komen.
Wie weet dit jaar of en jaar.   

Ver van mij

Ik weet nu waarom ik niet meer schreef,
ik weet nu waarom de woorden niet meer kwamen,
ik weet nu wat retrospectie voor mij heeft betekend.


Het is een loslaten waar ik niet zo goed in ben, waar een ander mens de wereld bekijkt met een nieuwe blik bleef ik toch een beetje hangen in de wereld van de GGZ mystiek. De wereld zien door een bril die makkelijk kijkt maar eigenlijk niet geschikt is om de zin goed te lezen.


Dolen in de wereld van de hulpverlener die ik eigenlijk niet ben, mijn gezin de voorrang geven, mezelf wegcijferen, omdat ik ja toch gek ben verklaart.
Ik geloof dat ik daar maar eens mee moet stoppen, het brengt mij te weinig.
Het brengt mij leven maar het is te ver weg van mij.