Grrr

Brrrrrrrr, kan ook desalniettemin er komen in deze twee uitingen van niet wel bevinden de zelfde letters voor de R.

Rrrrrrruk, en fuch die R, en in het laatste woord komt geen r voor overigens.

Het is niet eens een Nederlands woord maar begrijpen doet u wel toch?

Ik schrijf niet voor niks een stukje wat heet fuck de vakantie, elke keer weer denk ik dat het mij weer gaat lukken om deze periode goed af te sluiten dat ik met gemak de rrrrrrrrrrrrrr weer in mijn leven kan genereren.

Even voor de duidelijkheid die RRr is voor mij rust en regelmaat, de r is reinheid tja als half Surinaamse kan ik u vertellen er is geen volkje die zo rein is op lichamelijke hygiëne, dat wordt je met de paplepel ingegoten, ooit een stinkende Surinamer meegemaakt? Nee hé.

Kan niet ze ruiken heerlijk fris dat komt omdat ze van huis uit dat hebben meegekregen in de tropen douche je minimaal twee keer per dag eat this Hollanders, en sorry voor mijn aanval maar ooit zat ik op school met 'stinkende Henkie' en Henkies, de meeste van mijn dorps school stonden een keer per week onder de douche!

Maar daar gaat dit stukje retoriek niet over.

Elke keer als ik thuis kom van vakantie ben ik gespitst op ontregeling, ik werk namelijk erg goed met de eerste twee R-en en die worden doorbroken door het fenomeen wat vakantie heet.

Heerlijk uitrusten dat geldt misschien voor mensen die nergens last van hebben maar ik gedij beter bij een regelmatig bestaan van werken, zorgen voor, en relatief weinig doen daar buiten.

Toch is er voor mij de uitdaging om elke keer weer zo normaal mogelijk te leven en daar hoort nu eenmaal een vakantie bij dus gaan met die banaan, ik kan het, ik wil het, en al is het niet voor mij mijn gezin verdient het.

Ik moet eerlijk zeggen ik geniet er ook van ik wilde bij terugkomst een ode schrijven aan het eiland Texel, wat is dat toch een mooi plekje wat hoort bij ons land, genieten gewoon, en voor alle mensen die IJmuiden lelijk vinden, nee het is een van onze mooiste havens die wij aan zee hebben heeft u ergens wel eens zo een mooi strand gezien ik niet.

Het is RRRRRRRRRRuk om weer thuis te komen en nogmaals elke keer denk ik dat het in de loop der jaren beter gaat dat ik omdat ik het al jaren goed doe en relatief weinig medicijnen nodig heb voor de gevoeligheid het dan ook elk jaar beter moet gaan.

Niks is minder waar, het leven vliegt je aan.

Kindje weer naar school een kut hockey club die besluit je dochter training te geven op je werkdagen en dit meldt twee dagen voor de training van start gaat, waardoor je je in allerlei bochten moet wringen om het kind op de goede dag op de juiste plaats te krijgen en daarnaast normaal mag werken waar ik normaal gezien erg vrolijk van wordt, nu niet, ik zit vol stress naar mijn telefoon te loeren, kan die moeder mijn kind ophalen en gaat het allemaal goed, ben ik op tijd op de club om de kinderen op te halen....

Ik voel mij een nijlpaard die de marathon wil lopen op schoenen die een maat te klein zijn, het knelt aan alle kanten, ik wordt in een positie gezet waar ik niet in wil zitten de druk op de ketel is te hoog. En nu overdrijf ik een beetje maar voor mij is dit nodig om te relativeren.

Ik merk dat ik minder goed kan schakelen, niet snel meer kan anticiperen in wisselende omstandigheden, ik voel me dan letterlijk ziek als ik weer in het stramien van het dagelijkse korset die voor velen geen probleem is zit.

Grrrr gewoon doorgaan zegt mijn devies, rrrrrrrrrrrrrrr it rings my bell.

Lentemant et doucement Gaab het heeft geen errre in die woorden dus doorrrrrrrrrrrrr.

Plons,

O nee, dit geloof ik niet.

Ik kijk iets wat ongelukkig naar de sterren hemel, het is koud en nat vanaf mijn middel, ik roer wat met mijn benen in het rond, best lastig met slippers aan.

De handdoek die om mijn schouders hangt zuigt zich vol met water.

Shit hoe kom ik hier weer uit.

Eigenlijk is dit best een grappige situatie, voor iemand die met een zekere regelmaat de wens had om haar leven te beëindigen, bedenk ik mij als ik besef waar ik mij in bevind.

De zee heeft altijd een bijzondere aantrekking op mij gehad, in bijna psychotische depressies zocht ik haar altijd op, de drukte in mijn hoofd wilde ik voor altijd kwijtraken in het zilte vocht.

Meer dan eens reed ik naar de zee.

Wat zou jij doen als je een einde aan je leven wil maken, vroeg mevrouw de psychiater mij eens.

Ik zag aan haar gezicht dat zijzelf het een beladen vraag vond.

Maar voor mij is het altijd duidelijk geweest.

Ik zoek de zee op denk ik....

Ze weet niet dat ik dat al vaker heb gedaan, en dat het zien van de zee mij altijd heeft weerhouden van de zelfgekozen dood.

Ik weet nog goed dat ik zo levensmoe was dat ik op mijn laatste kracht naar de zee reed.

Het was donker ik hoorde de golven tegen de basaltblokken slaan, rook de zilte lucht.

Het licht van de vuurtoren liet mij met een regelmaat mijn voorland zien.

Ik voelde een rust over mij komen, dit is zo mooi.

Ik was verbaasd over mijn gedachte, mooi?

Dat bestond niet meer in mijn wereld.

Langzaam breide mijn zintuigen zich uit ik hoorde het getingel van lijnen en vallen langs de masten in de haven, zag aan het einde van de pier het zeegat, de haven hoofden groen en rood verlicht.

Waarom ben ik hier?

Wat doe ik hier?

Het was alsof ik uit een droom ontwaakte, alsof de nuchterheid van een heel vissersvolk mij omarmde.

Ik wil niet dood nu nog niet, ik wil varen, ik moet varen!

Ik leun op mijn armen aan de steiger, ik kijk nogmaals omhoog naar de mooie rijk gevulde sterren hemel en besef dat het tijd is voor actie, ik kan niet eeuwig blijven hangen in mijn gedachten.

Jezus Gaab, wat een domme actie van je! Spreek ik mijzelf toe.

Ik wilde nog even snel onder de douche in het haven gebouw, in het half donker dacht ik op onze boot te stappen, als ik in de kuip stap zie ik dat het niet onze boot is, een fout is snel gemaakt als je er aan gewend bent een van de weinige in jou soort te zijn tussen al het comfort container geweld wat gemiddeld op de eilanden ligt in de zomer.

Met iets te veel haast wil ik van de boot afstappen.

Een been haalt de stijger de andere niet ik verlies mijn evenwicht, de zwaartekracht doet de rest.

Plons.

Ik probeer mij op te trekken aan de stijger, en begrijp nu waarom mensen verzuipen in havens, het is niet te doen je kleding alleen al is tien kilo zwaarder.

Ik gooi de natte handdoek op de stijger, trek mijn slippers uit en leg ze ernaast.

Het voordeel is dat ik de boot waar ik naast lig ken en weet dat het zwem trapje makkelijk los te maken is. Langs de boot, mij vasthoudend aan de spring die de eigenaar heeft gemaakt naar de vinger steiger zwem ik door het zoute water naar achter, ik proef het zout op mijn gezicht, het prikt in mijn mond, zout water is niet om in te zwemmen wel om op te varen, waarom heb ik ooit bij dit water gestaan met de wens om dit als laatste rust plaats te hebben?

Muisstil probeer ik uit het water te klimmen, maar op een boot hoor je alles.

De eigenaren komen verschrikt naar buiten.

WTF, wie probeert er op dit uur op hun boot te klimmen!

Gelukkig herken ik ze we hebben deze mensen wel eens gesproken, dat is het voordeel als je de zelfde boot hebt.

Druipend bied ik mijn excuses aan.

Het was niet mijn bedoeling om naast hun schip in het water te komen.

Ik strompel naar onze eigen boot, kijk naar de sterren als ik het goede schip betreed en bedenk mij dat als ik ooit nog de wens heb om mijn leven moedwillig in het zoute water te beëindigen ik zwaar toe ben aan een stevige mix van medicijnen of een opname.

Plons.......

Fuck de vakantie

Persoonlijk vind ik het een over gewaardeerd fenomeen, en wat ik al helemaal niet snap zijn de mensen die zeggen dat ze er aan toe zijn.

Wat bedoelen ze?

Wat betekend er aan toe zijn, wat zegt dat over hun leven dat ze zo denken, is die twee tot drie weken in een all inclusief in een of ander tropisch oord het walhalla waar de rest van het jaar naar toe geleefd moet worden?

Het fenomeen vakantie bestaat sinds halverwege de vorige eeuw als ik het goed heb, en dan bedoel ik dat de gemiddelde mens met vakantie ging, de elite was daarvoor de enige groep die dit deed, die hadden geld en tijd, Jan met de pet kwam niet verder dan een paar dagen op bezoek bij vrienden die wat verder woonde dat noemde men destijds vakantie.

Nee nu is dat anders, we moeten de wereld over trekken, de Taj Mahal zien en minimaal eens in het leven in nieuw Zeeland, Thailand of Zuid-Afrika zijn geweest, want verre streken geven een verrijking voor het foto boek wat we trots aan onze vrienden kunnen laten zien, we vergeten even de broeierig stank van wereld steden als Bangkok en Johannesburg de slechte hotelkamers en de diarree.

Vakantie het is fantastisch, niet omdat het het is maar omdat het het moet zijn, het is het eens per jaar verplicht genieten van de rust die het ons moet geven, wat een stress, het moeten genieten.

Niet voor niks worden mensen met een psychische aandoening gewaarschuwd voor dit fenomeen.

Vakantie geeft stress.

De VMDB, dat is de club van manisch depressieve mensen, heeft er niet voor niks er een heel nummer aan gewijd, vakantie haalt je uit je ritme de stress van het moeten genieten is soms te veel voor deze kwetsbare groep.

De voorbereiding en de angst voor ontregeling, want ja wat te doen als je van het padje raakt in het buitenland, ik zeg als je dat allemaal moet meenemen in je koffer, dan is die niet groot genoeg naar omstandigheden..

Ik ga al jaren niet meer met vakantie ik heb een bloed hekel aan reizen, ik zit het liefst gewoon daar waar ik mij thuis voel, en dat is mijn voordeel.

Ik stap een keer per jaar in het vliegtuig naar Zwitserland, daar heb ik een tweede thuis het huis van mijn vriendin, daar leert mijn dochter skiën, en vermaak ik mij onder aan de piste met een boek en drink ik 's avonds gezellig een wijntje met mijn vriendin.

In de zomer pakken wij een paar weken de boot en zien wel waar de wind ons brengt, en dit na jaar ga ik naar het vaderland van mijn moeder Suriname, dat is geen vakantie dat is snuffelen aan je roots.

De enige stress die ik heb is die van manlief, die vind nog altijd dat hij in die weken dat hij vrij is dat hij dan verplicht moet genieten en daar hoort mooi weer bij...............

Ik pest hem er wel eens mee, als ik het weer bekijk zie ik dat het volgende week als wij op stap gaan een stukje minder is qua voorspelling dan, het zou zomaar kunnen gaan regen.

Shit dat hebben wij weer is het twee weken schitterend weer, slaat het weer om als wij weg willen. zegt hij zuchtend.

Hij is van de generatie verplicht genieten, net als ik maar op de een of ander manier kan het mij niet schelen dat ik niet het walhalla tegen kom, ik zeg fuck de vakantie en het verplicht moeten genieten.

Kan je het geluk van het leven samenvatten in die paar weken?

Ik vind het bijna triest als je denkt dat dat zo is.

Ik zit nu in mijn tuin, het is weer een zwoele avond, de muggen vinden mijn kuiten, ik sla ze weg maar bedenk mij dat het over een paar maanden een bijna genot is dat het mogelijk was dat ik zo lang buiten kon zitten dat ze de mogelijk hebben om dat te doen, ik ga gelukkig niet met vakantie, wij gaan wel een paar weken naar ons drijvend huisje, wat ons ergens gaat brengen afhankelijk van de wind.

Dat is geen vakantie, dat is gewoon stress-loos genieten.

Foto gemaakt door kindje, zonsondergang in Stavoren.

Weer

Dat het een koud voorjaar was dat was uniek, het is ruim veertig jaar gelden dat het zo koud was, tot een week geleden was het koud, nat, koud en nat.

We boeken een last minute, zegt manlief, ik ga niet varen met dit weer.

Op het moment dat hij het zegt slaat het weer om als of het luistert, en de ongenoegen van zijn woorden wil vergoeden.

Op twitter roept weerman Gerrit H.; zie je wel het kan wel, mooi weer in Nederland!

Heel Nederland bedankt hem en zijn collegae voor het mooie weer.

Ik kijk naar de antwoorden, vreemd vind ik het waarom zou je een weerman bedanken voor mooi weer? Alsof hij daar invloed op heeft!

Weer, het was de gedachte toen ik op de fiets een paar weken geleden naar de poli trapte.

Het was bijna een half jaar geleden dat ik voor het laatst het aftandse gebouw betrad.

Wat doe ik hier, het gaat al jaren goed, jaren lang trapte ik door het Amsterdamse bos naar die plek waar het altijd winter was voor mijn gevoel.

Als was de zomer een paar weken nog ver te zoeken in mij scheen de zon.

Het gaat goed, al jaren heb ik de ziekte in de hand, dit voorjaar was een goed voorbeeld van hoe ik mijn triggers kan genereren tot een periode van lichte ontregeling, die hanteerbaar is.

Manlief verloor zijn baan een goede vriend ging dood, mooie gesprekken had ik met Piet voor zijn dood, dat gaf wederzijdse rust.

Die baan die komt wel weer, bespraken manlief en ik, neem je rust, financieel passen we wel een mouw eraan desnoods verkopen wij de boot.

Als ik in haar kamer zit neemt ze weer de tijd, wil weten hoe het gaat hoe mijn dochter het doet en hoe het met werken gaat, en of manlief weer werk heeft.

Het is omdat het ochtend is en wij koffie drinken maar het gesprek heeft meer weg van een theekransje.

Weer, ik ben er weer welke keer denk ik terug als is er heen fiets naar de eerste keer, ruim 6 jaar geleden  fietste ik naar de crisis dienst in Amsterdam, omdat de huisarts dat nodig vond, er is veel gebeurd in die jaren, en nu nu fiets ik voor mijn gevoel voor de laatste keer naar de GGZ, ik wil weer weg zo als altijd.

Je straal rust uit zegt mevrouw de psychiater.

We praten over hoe ik omga met de ziekte en het oplossen van de trigger gevoeligheid.

Ze denk dat het beter met mij gaat omdat ik met name rond mijn zwangerschappen veel last had van de stoornis, en nu jaren later daar minder last van heb.

Ik kijk haar smalend aan.

Ik vraag haar of ze er wel eens stil bij heeft gestaan dat het mogelijk is om om te gaan met wisselende stemmingen als je weet waar je gevoelig voor bent, en dat het niet altijd nodig is om daar medicijnen voor te gebruiken, ik ga haar niet vertellen dat ik de hel in mijn hoofd heb leren accepteren, veel praat met mijzelf en vooral door rustig te leven een begrijpende man en veel structuur, de shit heb leren redigeren.

Wat dat betreft zijn psychiaters net weer-mannen en vrouwen, ze voorspellen maar weten niet wat er gaat gebeuren, met het verschil dat ze medicijnen aan de mensen geven en denken daarmee invloed te hebben op het weerbeeld van de gevoelens van de mensen.

Ik heb het geloofd en een tijd lang in de nevel van het bestaan geleefd, tot ik mij bedacht dat de zon mag schijnen en ik de schaduw af en toe moet zoeken en het kan regen en ik een paraplu mee moet nemen.

Ik zoek de stormen niet meer op hoe graag ik ook de toppen van de berg ze zou willen begroeten, ik weet hoe diep de dalen zijn.

Soms vraag ik mij af wat ik nog op die poli doe ik kan mij goed redden, maar toch laat ik mij verleiden tot een nieuwe afspraak.

In het najaar zie ik haar weer, omdat ik nooit zeker ben van mijn weer, of dat het mij weer lukt om de gevoeligheid te weren.

Deze ziekte is net zo onvoorspelbaar als het weer, en net als weer-mannen en vrouwen kunnen psychiaters op korte termijn wel iets zinnigs zeggen.

Champagne over de schutting

Na vele jaren kan je de balans opmaken, vele van mijn lotgenoten vertellen mij dat ze veel vrienden zijn verloren, en dan denk ik in hoe verre waren het dan je vrienden.

Ik maak een onderscheidt tussen vrienden, echte vrienden, kennissen en vage kennissen.

Wat is de definitie van een echte vriend wat is de definitie van een kennis en wat valt er überhaupt, te definiëren op dit gebied.

Er is geen maatstaf voor een ieder heeft zijn eigen invulling in het gewone leven maar ook in het leven wat een tijd lang verguld was van tegenslagen.

Wie was er voor je en wie is er nu voor je.

Ik heb een schoonmoeder en dus een echtgenoot die heel wat tegenslagen hebben gehad, zijn vader liet het leven op een vervelende manier, liet zijn familie achter met een blamage waar het Gooi jaren over sprak.
De vrienden van toe het goed met hen ging dropen stuk voor stuk af, er viel niks meer te halen, de rijkdom was niet meer op het niveau waar zij van konden profiteren.

Echte vrienden dus..........

Manlief en familie bouwde uit de brokstukken hun bestaan weer op met de vrienden die ze op een hand konden tellen.

Het leven ging door hij trouwde met mij, een op het oog stabiele vrouw die hem hielp om te gaan met het verlies van zijn vader en het verlies van alles waar zijn vader voor stond maar wat in een klap weg was gevaagd.

En ze leefde nog lang en gelukkig......

Dat deden ze zeker, niet.

In de jaren ontwikkelde ik een ziekte die sluimerend aanwezig was en tot volle uiting kwam toen alles stabiel leek in ons leven, huisje boompje, kindje, crisis....

We woonde net in een nieuwbouwwijk, we leerde onze nieuwe buren kennen bij een uitleg avond voor kopers die de project ontwikkelaar had georganiseerd.

Bij aankomst meldde wij ons bij de balie, achter ons stonden een kaal geschoren man en een hoogblonde dame met te veel make-up.

Ik kijk zijdelings naar ze, en hoop dat ze bij de verkeerde zaal staan te wachten.

Als wij onze naam doorgeven en ons bouw nummer noemen, hoor ik haar in plat Amsterdams zeggen; o wat leuk dan zijn jullie onze buren!

Met een smile die past in een tandpasta reclame begroeten wij onze nieuwe buren, leuk!

Vrienden kies je buren krijg je, het is net familie in die zin.

In den beginnen deden wij onze best, niet alleen met hen maar ook met de rest van de buurt, ik was voorzitter van ons stukje nieuwbouwwijk, we hielden vergaderingen deelde onze bevindingen met de buurtjes en de buurt, brachten de hele bouw tot een happy end en borrelde in het begin vaak met elkaar, gezellig we leken wel vrienden.....

Totdat Gaab gek werd, en de afstand immens groot werd, niet dat men het recht in mijn bek zegt hoor, dat is niet netjes.

Maar ja die Gaab die nette vrouw die nota bene de voorzitter was!
Die is compleet van het padje af, ze is opgenomen, ze is gek!

De buurtje hebben nog wel netjes onze dochter een paar dagen opgevangen na school de eerste dagen na een crisis, maar daarna was het over.

Terwijl ik in het ziekenhuis verbleef en mijn man met hulp van familie kindje opving, ging de buurt gezellig met elkaar naar het strand en ondernam dingen, er is nooit iemand geweest die dacht hé laten we die twee ook eens meevragen, die twee die thuis zitten in het weekend terwijl hun moeder/vrouw is opgenomen.

Nee dat was te ingewikkeld voor ze dan hoorde ze misschien dingen die hun vrolijkheid zouden kunnen beschadigen.

Ik hoor wel eens dat mensen vrienden verliezen door tegenslagen of ziekte, ik ben geen vrienden verloren al mijn oude vrienden zijn nog steeds mijn vrienden, maar de buren en buurtbewoners?

Dat is een ander verhaal, die hebben besloten nadat Gaab gek werd het best wel eng is om haar en haar familie uit te nodigen voor buurt gezellig heden.

Als manlief thuiskomt en onze dochter en hondje bij mijn ouders logeren omdat het vakantie is is het een drukte van belang bij de buren, de buurvrouw is jarig, ze had gisteren verteld dat ze het morgen druk heeft maar ik had even niet de link gelegd met het feit dat ze misschien jarig kon zijn.

Al ik thuis kom hoor ik haar haar familie in de tuin. In plat Amsterdams wordt een ieder uit de familie en vriendenkring besproken.

Hier pa, een lekker bord nasi, hoor ik de buurvrouw zeggen.

O, oké dat bedoelde ze dus met dat ze 's avonds nog nasi moest maken.

De buurvrouw is jarig, ik hoor het door de schutting herken wat stemmen van buurtgenoten.

Wij worden niet meer uitgenodigd voor feestjes in de buurt dat komt ook omdat wij zelf nooit feestjes geven, en wij dus het stempel hebben die, die houden daar niet van en ja zij, zij is niet helemaal lekker dus uh dan nodigen we ze maar niet uit.

Ik krijg heel veel zin om mijn buurtbewoners even een ongemakkelijk moment te bezorgen, zeg ik tegen manlief.

Gaab doe normaal, zegt hij, ik ga naar bed ik heb morgen een belangrijke afspraak.

Ik pak een fles champagne en een stoel die ik bij de schutting zet, klim er op en kijk net zo lang in de tuin van de buren tot meerdere mensen elkaar ongemakkelijk aanstoten, buurtbewoners vooral, er val een stilte in de tuin.

Hé buuf, zeg ik vrolijk, gefeliciteerd!

Ongemakkelijk neemt ze de fles aan en bedankt.

Voordat ze überhaupt een verlate uitnodiging kan uitspreken vraag ik haar vriendelijk of ze rekening wil houden met mensen die echt vroeg op moeten, en wens haar een fijne avond.

Buren het zijn beste mensen maar geen vrienden, we hebben niks gemeen, wat er is gebeurd dat vinden ze nog steeds best wel eng, mijn echte vrienden stappen daar gelukkig over heen.

Eigenlijk hebben wij best wel een goede verstandhouding met de buren, ze zijn er voor de plantjes en de post tijdens vakanties, dat moet je koesteren dus gooi ik af en toe een fles Moët over de schutting gewoon omdat dat normaal is......

Power vrouwen

Ja maar jij werkt maar twee dagen, verdedigd manlief zich, als wij een discussie hebben over zijn nieuwe baan, over het feit dat hij het best zwaar vindt, de lange dagen die hij maakt, en ik hem bemoedig met de tekst wees blij dat je een baan heb in deze tijd, en over een paar maanden ben je er wel aan gewend.

Met andere woorden, tenminste zo interpreteer ik zijn opmerking, jij hebt makkelijk lullen met je baantje van twee dagen, en je zeeën van vrije tijd.....

Hij had net zo goed een harde trap in mijn ribben kunnen geven, het gevoel is het zelfde.

Ik haal adem maar voel de beklemmende pijn.

Er knapt iets in mij als of ik letterlijk een rib heb gebroken door deze virtuele trap, mijn longen vullen zich met bloed als de rib mijn longweefsel doorboord, de druk die het weefsel van mijn longen altijd op pijl houdt is weg, ik loop leeg, en tegelijkertijd vol en maakt de woede van het stuk gemaakte weefsel wat ik zo zorgvuldig heb opgebouwd zich meester van mij.

Een reeks schutting woorden vult mijn hersenen, ik wil uithalen terug slaan, vechten tegen het onbegrip wat zelfs mijn man ten toon spreidt.

Ik ik ik, uh ik, laat maar, stamel ik, ga maar naar bed je moet morgen weer vroeg op. Slaap lekker tot zo ik laat de hond nog even uit....

Ik wil geen ruzie maken, niet nu en nooit eigenlijk, maar wat een boute opmerking maakt hij, hij vergeet waar ik vandaan kom wat ik heb moeten doorstaan en hoe ik met vallen en opstaan deze baan kan hebben mede dankzij de flexibiliteit van mijn baas.

Wat is de pijn Gaab, vraag ik mijzelf af als ons hondje vrolijk haar neus achterna loopt en een spoor volgt.

Ooit was ik een carrière vrouw, een die de ambitie had die de vrouwen van mijn generatie nastreven, werken carrière opbouwen naast een gezin, geen probleem.

Wij dolle mina's van deze eeuw doen dat gewoon even.

Huisvrouw worden dat is een synoniem voor luiheid.

Mijn man verstond de kunst om mijn onderbuik gevoel van falen naar boven te halen, ik ben een mislukt exemplaar van de power vrouwen die mijn generatie moet zijn.

Wij wij zijn aan de macht of grijpen de macht, en het opvoeden dat moeten we maar over laten aan andere, als ik Jet Bussemaker moet geloven tenminste.

Of we moeten helemaal niet aan kinderen beginnen, zoals Heleen Mees, om vervolgens een getrouwd minnaar te stalken als hij het uit maakt, ja dat is echt een overtuigende manier van hoe het moet, echt een voorbeeld functie die deze 'vrouw in controle' ten toon spreiden, not.

Power, empowerment, termen die je krachtig op de oren worden geslagen tegenwoordig, mooie begrippen en in zekere zin waardevol mits je ze goed toepast in je eigen situatie.

Mevrouw de psychiater vroeg mij tijdens mijn laatste bezoek hoe het werken ging, en hoeveel mijn uitval percentage was.

0%

Dus je ben stabiel en houdt je werk vol?

Nee, ik werk niet als het niet gaat en werk meer als het wel gaat dus als ik het optel en aftrek kom ik op 100% werken.

Dat is knap, zegt ze.

Power vrouw, ik heb een ambitie, ik wil werken al doe ik het niet meer op het niveau wat ik eerlijk gezegd nog steeds ambieer, maar hé het is een lange weg die ik nog te gaan heb, wie weet komt het er nog van, power is de kracht die je in jezelf zoekt het vuurtje wat altijd sluimert, wat je koestert en met zacht blazen kan aanwakkeren tot een groot vuur.

De virtuele klap in mijn ribben voelt als en snel genezend schrammetje, ik kan weer ademen en slik het verdriet van het verlies, of als ik positief blijf denken de vertraging, van mijn carrière in.

Als ik thuis kom en onder de wol tegen manlief aan schurk, mompel ik nog een ding.

Schat ik werk niet maar twee dagen ik werk wel twee dagen, en heb mijn handen verder vol aan het zorgen voor jullie en het reguleren van de aandoening waar ik last van heb.

Weet ik lief, mompelt hij, zo bedoelde ik het ook niet.

Ik voel de pijn wegtrekken, het gemis van die carrière maakt plaats voor hetgeen ik nog wel kan iets wat mij veel geluk brengt.

Power.............

Lotgenoten lijn

Lullen maar vooral luisteren is mijn vak, laat de klant praten vraag naar wat zij willen, het is essentieel in mijn werk.

De ultieme keuken verkoop je als je goed naar de wensen van de mensen luistert en ze verwerkt in je ontwerp, je scoringskans is aanmerkelijk groter.

Ooit toen ik nog leerling verpleegkundige was kregen wij les in luisteren, laat de patiënt praten stel open vragen, pik uit het verhaal de belangrijkste punten en herhaal ze om te verifiëren of het geen jij denk dat iemand zegt, ook hetgeen is dat deze persoon bedoelt.

Het is een van de meest waardevolle lessen die ik destijds heb geleerd.

Waarom ga je uit de verpleging?, vroeg mijn moeder verbaast toen ik haar mededeelde dat ik een andere baan buiten de verpleging aan het zoeken was.

Wat zonde van je opleiding!, zei ze.

Nog steeds heb ik geen spijt van mijn keuze, ik heb nog steeds profijt van hetgeen ik heb geleerd in de verpleging naast gesprekstechnieken, heb ik ook goed geleerd mijn werk te organiseren en het in een hoog tempo uit te voeren.

En dat is heel waardevol als je een chaoot eerste klas bent van nature.

Vele jaren later kwam het geen ik geleerd heb weer van pas.

Nadat ik diagnose manisch depressief heb gekregen, en deze nogmaals werd bevestigd bij de gespecialiseerde bipo poli waar ik mij naar heb laten verwijzen destijds, besloot ik lid te worden van de VMDB, de vereniging van manisch depressieven en betrokkenen.

Ik ontving het kwartaal blad de plusminus, en ben een paar keer naar bijeenkomsten geweest.

Het lezen van andermans ervaringen hebben mij altijd geboeid, ook al leek het in de verste verte niet op mijn eigen ervaring, het is interessant op het te lezen en je een voorstelling te maken hoe iemand omgaat met zijn aandoening.

De eerste jaren na de diagnose vergaarde ik veel kennis, las veel op forums en nam ook actief deel.

In mijn boeken kast op zolder heb ik een afdeling bipo boeken, van autobiografische boeken als Tika, Koosje en Tweespalt, alle drie aanraders trouwens, tot de bipolaire bijbel; de richtlijnen voor de bipolaire stoornis geschreven door o.a. De grootmeester op bipolair gebied Ralph Kupka, en alles wat daar tussen zit aan zelfhulp boeken enz..

Elke drie maanden las ik het blad van de VMDB uitvoerig, het leukste stukje, waar ik altijd naar uitkeek was het stukje over de lotgenoten lijn, Henk Schutte heet hij geloof ik, schreef lange tijd een column voor het blad over het wel en wee aan de lijn, toegespitst op het thema van dat kwartaal.

Het waren vlot geschreven stukjes met pit.

Met flair schreef hij waar het volgens mij om gaat als je een diagnose als dit hebt, geef niet op ga niet achter de geraniums zitten er is nog veel wat je wel kan, zo interpreteerde ik zijn stukjes.

De lotgenoten lijn, op het moment dat Henk afscheid nam van de lijn besloot ik dat het tijd werd om na drie jaar 'stabiliteit', iets terug te doen voor de vereniging die een steun voor mij is geweest.

Zou je dat wel doen?, zei het thuisfront, is dat niet te veel naast je werk?

Nee, niet als ik een keer per week een paar uurtjes 'achter de lijn' zit, dat is best te combineren met mijn werk en huishouden besloot ik voor mijzelf.

Het was best spannend die eerste keren, wie krijg ik aan de lijn? Wat kan ik voor ze doen?

Het is vooral luisteren, soms je eigen ervaring delen, soms mensen vertellen welke hulp ze waar kunnen vinden of verwijzen naar de vereniging of informatieve sites.

Het is leuk werk, als je aan het einde van je dienst iemand die depressief is toch aan het lachen hebt gekregen, of als je iemand heb aangehoord die achterdochtig is en overal wat achter zoekt uiteindelijk zegt; ach ik moet eens ophouden met overal wat achter zoeken, bedankt voor dit gesprek.

Dan denk ik het is goed om dit werk te doen.

Als ik mij minder goed voel is het de uitdaging om mij te concentreren op het probleem van een ander en mijn eigen donkere gedachte op de achtergrond te plaatsen, als ik mij hyper voel is het de kunst om niet te praten maar te luisteren, in gedachte bijt ik op mijn tong, luisteren Gaab, luister..

Elke maandag babbel ik even met mijn voorganger en de gene die na mij de dienst over neemt, of het druk of rustig was en eventueel waar het gesprek met een beller over ging.

Het bellen is inmiddels ruim een half jaar een onderdeel van mijn week en ik moet zeggen als ik zo terug kijk op deze tijd is het waardevol werk.

Het praten met mensen die zo divers zijn als de doorsnee van de maatschappij, het luisteren naar hun verhalen, het delen, de herkenbaarheid die ik deel met lotgenoten en het meeleven met betrokkenen die advies vragen, daar kan ik mij in inleven omdat ik weet hoe het voor mijn omgeving was om om te gaan met mij, en hoe moeilijk dat kan zijn voor je naasten.

Het is niet zo dat ik in staat bent pasklare oplossingen te bieden maar het feit dat je luistert is vaak een opluchting voor de mensen die bellen omdat ze hun verhaal kwijt kunnen aan iemand die niet oordeelt of veroordeelt.

Het lullen en luisteren zonder een cent eraan te verdienen het geeft mij vrijwel net zoveel bevrediging als het werken voor geld.