Wat ik wil.

Ruim twee jaar geleden stond ik al op het punt om het medicijn vrije leven vaarwel te zeggen.
Ik had toen ruim vier jaar onderhoud medicijnen vrij geleefd.De conclusie is dat het kan maar dat het een dagelijkse marathon is, iets wat je kan volhouden als je topsporter bent en dat je leven is. Twee dagen werken dat ging net aan , maar ik wil meer, ik wil gewoon weer volwaardig meedraaien in deze wereld en dat is niet haalbaar met deze gevoeligheid, niet zonder een kleine ondersteuning. Ik hikte twee jaar gelden tegen medicijnen aan, had bijna de stap genomen, maar vond een goed excuus, en dat was het feit dat mijn bedrijf failliet ging. Ik kon de rust nemen, rust die ik voor mijn gevoel echt nodig had na bijna vier jaar werken. Ik had de stille hoop dat deze rust mij genoeg kon opladen en de rust bracht die ik nodig had.

Niks is minder waar, eens gek altijd gek, kan je het ook noemen. Er zit iets niet goed in mijn brein, hoeveel rust je ook neemt, het gaat niet weg al heb je altijd de hoop dat het gewoon overgaan.

Op facebook heeft een vriendin mij toegevoegd aan een groepje mensen met mijn aandoening, ik moet eerlijk zeggen ik wordt er een beetje moe van, of eerder ik vind het een confrontatie met iets wat ik eigenlijk niet wil.

Eerlijk is eerlijk, jij wilt het niet dus het horen van andermans ellende maakt niet vrolijk. Die afhankelijkheid die men tentoon spreid, dat eindeloze vertrouwen in medicijnen, ingegeven door artsen, kom op jongens er bestaat geen pil om je leven te beteren. Het is slechts een ondersteuning de rest moet je zelf doen. Die rest die heb ik zelf gedaan, maar eerlijk is eerlijk, het leven met deze aandoening maakt het niet makkelijk, kom ik tot de conclusie.

Ik moet een modus gaan vinden, een balans waar ik mee kan leven, maar hoe, wat, wat kan ik doen om mijn leven nog steeds zo medicijn vrij mogelijk te maken.

Ik stuur een mail naar mevrouw de psychiater, met de vraag of ik intermitterend lithium kan slikken, net voor haar vakantie, beetje dom van mij, ik krijg een protocollair standaard antwoord, ja je kan met lithium starten, ik leg een lab formulier klaar ga prikken, start met 400mg en hoog het op naar 800mg dan ben ik weer terug van vakantie, en o ja ik doe er nog een boekje bij met informatie over lithium. Zucht, muts, hallo, dit is niet mijn vraag, ik heb toch duidelijk gezegd dat ik wil onderzoeken of het mogelijk is om met een lage dosis, lager dan de 0,6 die jullie hanteren, en waar ik op zit met 800mg lithium, wil kijken of het mogelijk is om net die toppen en dalen er af te halen met minder. Fuck die waarde die jullie zien als werkzaam. Ophogen als het nodig is, naar 0.8 tot 1.0 en dalen naar wat mij betreft naar de 0.1 als er geen episode is, ik zeg het snufje zout wat het eten net wat smakelijker maakt. Niet standaard denken, laat mij zelf kijken wat voor mij werkt, alsjeblieft.

Maar goed ze is met vakantie dus ik stuur dan maar een mail naar de grote baas op dit gebied, hij heeft zijn leerstoel hier en is gelieerd aan de instelling waar ik bij aangesloten ben. De volgende dag heb ik al antwoord hij wil best meedenken, maar in samenspraak met mijn behandelaar, oké prima.

Misschien krijg ik wel wat ik wil, al is zijn bewoording in zijn mail niet in die zin. Ook het antwoord van mevrouw de psychiater, dat ze stuurt na haar vakantie, wijst niet die kant op. Het irriteert mij, waarom mag ik niet onderzoeken of het individueel mogelijk kan zijn.

Ik heb nu de indruk dat ze mij met veel liefde in hun pillen stramien willen krijgen, het protocol wat zij hanteren, wat volgens hun bewezen effectief is. Prima voor sommigen ongetwijfeld maar niet voor mij, ik heb voor mijn gevoel een klein beetje nodig om net die gekheid weg te halen, meer niet.

Ik hoop dat ze mij de ruimte geven om dit te onderzoeken.

Dat is wat ik wil.

Das boot.

Mijn boot gaat voor alles, was mijn gedachte altijd, weer of geen weer ik moest naar haar.

Maar tijden veranderen, ze is mijn boot maar helaas zijn er vele facetten die aan mijn leven trekken, de wereld maakt dat zij niet meer mijn middelpunt mag staan.

Het voelt niet goed ik mis haar en het stukje polyester zal dit waarschijnlijk niet voelen al heeft zij voor mijn gevoel die gedachte wel.

Zeil mij, maak dat mijn romp weer door het water mag scheren, hijs mijn zeilen en ik zal er voor jullie zijn, een stukje ziel die jij in haar legt geeft ze terug, omdat het zo voelt.

Eens een zeiler altijd een zeiler, elke boot zal dat ondersteunen, al is het meer mijn gevoel, of heeft zij een ziel die niet zichtbaar is.....

Dikke ikke

Waar is de groep gebleven, het groepsgevoel, het wij gaan het samen doen systeem, het schouders eronder voor ons allemaal voor ons gezamenlijke belang.

Ik denk dat ik ergens in de naoorlogse periode geboren had moeten worden, en niet nu, nu het alleen maar om de grote dikke ikke gaat.

Ik heb altijd het geluk gehad dat ik in mijn werksfeer nooit met ellebogen types te maken heb gehad, ja die ene muts die mij altijd aanbood om de showroom keukens uit te werken en vervolgens de keukens op haar naam zetten omdat ze de mooie sier naar leveranciers wilde maken dat zij ze had ontworpen, lekker boeien.

Mijn man komt in zijn werk altijd deze types tegen, de klop je op je borst types, kijk mij nou, 70% van hun tijd zijn ze daar mee bezig 30% doen ze daadwerkelijk waar ze voor aangenomen zijn, en dat is geld in het laatje brengen.

In werk kende ik dit fenomeen niet erg, echter in clubverband wel, de dikke ikke regeert, of eerder de dikke ikke voor het kind regeert.

Na jaren met kromme tenen naar de technische prestaties van het team van mijn dochter gekeken te hebben besloot ik om dan maar old skool zelf het team van mijn dochter te trainen, die meisje te leren dribbelen, een goede slag te leren een lage backhand een simpele dummy en vooral TEMPO enz.enz.

Het resultaat twee promoties, en een paar meiden die hockey steeds leuker gaan vinden omdat ze de basis beter beheersen.

Daarnaast werd ik gevraagd om categorie begeleider te worden van de D/C jeugd lage elftallen voor het aankomende seizoen, ik loop alvast mee met de huidige categorie leider, en heb meteen van de situatie gebruik gemaakt om selecties te regelen voor de lage teams.

Dit was niet gebruikelijk, op advies van de trainer werd er een indeling gemaakt voorheen wat er in resulteerde dat ik vijf meisjes die ver onder het niveau presteerde van het overige team onder mijn hoede kreeg en een aantal meisjes die ik graag in mijn team had gehad een team lager werden geplaatst omdat een trainer het jaar daarvoor iets te enthousiast was over de prestaties van haar team.
Niet fijn voor de meisjes niet fijn voor mij als ik die kinderen nog dingen moet gaan uitleggen die de rest al beheerst.

Daarnaast is het helaas zo dat de lobby ouder ruim baan krijgt binnen de club, de mensen met een plaat voor hun kop als het gaat over de prestaties van hun kind de wegen weten te bewandelen om hun kind in een hoger team te krijgen, mensen die blijkbaar op de een of andere rare manier denken dat het een status verhoging is als je kind in de C3 speelt ipv de C5, wat als resultaat heeft dat de C3 en de C4 in de zelfde poule speelt, wat klopt hier niet....

Goed ik heb mij hard gemaakt voor het clubbelang, een eerste team moet het beste zijn het laagste team is een opleiding team voor meisjes die wat meer moeite hebben met het aanleren van het spelletje, en daartussen moet je een gezonde competitie hebben en die kinderen het gevoel geven dat als ze hun best doen, ze hoger kunnen hockeyen, niet zoals het nu is we hebben twee top teams en de rest is breed, zit je in de top vanaf de D jeugd ga je eigenlijk nooit naar beneden omdat alleen de top onderling selectie doet, zit je in breed dan maak je nagenoeg geen kans om ooit hoger te komen.

Door te selecteren in de lagere teams krijg je een beter aansluiting met de top omdat de lobby ouder buiten spel wordt gezet en de meisjes die potentie hebben in de nek van de topteams gaan hijgen wat in mijn ogen een gezonde onderlinge competitie gaat creëren.

Iedereen was voor, in de vergadering toen ik mijn betoog hield voor selecties.

Op twee na, hun dochters spelen in de top.....

Daarnaast wordt de mailbox van de huidige categorie begeleider overspoelt met mailtjes van de lobby ouders die over het algemeen ook vaak teambegeleider zijn, die vinden dat er ook naar hun geluisterd moet worden.

In mijn ogen geeft dit aan dat ik de dikke ikke van een club op een genuanceerde manier aan het uitschakelen ben, door een neutrale onafhankelijk systeem als een selectie in te voeren, de mensen die selecteren hebben geen eigen belangen en kijken slechts naar de individueel prestatie technisch en tactisch en hoe een kind in teamverband functioneert zodat je in combinatie met de bevinding van de trainer en de hockey school de beste spelers op de juiste plaats krijgt.

Een competitieve club creëren, die niet bestaat uit de ego's van ouders en uiteindelijk eens echt op niveau gaat spelen ik zeg, dat lijkt mij heerlijk en eerlijk.

De dood of de gladiolen

denk ik dan als ik na een rustpauze van pak hem beet een jaar, toch last krijg van een depressie die dieper is dan een dip, ik herken het zo begon het ooit, een gemende episode, een depressie met de kracht van een manie kan je het het beste omschrijven.

En dan dan kan je maar een ding doen en dat is aan de bel trekken die je het liefst begraaft.

De GGZ een afdeling van je leven die ik liever niet heb.

Lieve mensen overigens, maar zeg nou eerlijk, sta je te springen op hun stoep?

Ik niet, ik ben geen patiënt, ik wil geen patiënt, zijn omdat patience niet mijn ding is en daar staat dit woord voor.

Het is zo niet mijn ding, ik wervel ik heb geen rust ik ben niet gek gewoon anders, accepteer dat maar omgeving!

En accepteer dat maar gestoorde ik.

Het kan ik weet het maar makkelijk is het niet als je toch die put tegenkomt die je met veel toewijding jaren hebt weten vermijden, dat besef je dat de wereld niet altijd doet wat jij wil, nee het is niet de wereld, het is die kleine ik die altijd rekening moet houden met een paar hersens die net even wat anders willen.

En dat is best zuur, kan ik zeggen, ik sprak een paar weken geleden met mijn dochter af dat als zij de respectabele leeftijd heeft om alcoholisch versnaperingen te mogen nuttigen wij een salade, iets wat ze op deze leeftijd ook niet lekker vindt, met een goed glas wijn gaan nuttigen ergens in de stad waar zij en haar voorouders vandaan komen en ik een grote liefde voor heb als provinciaal.

De gedachte maakte mij blij en verdriet, omdat ik altijd de vraag heb of het haalbaar is.

Hoe lang leef ik nog, ga ik dit halen, is het mogelijk.

Mensen van mijn leeftijd denken daar neem ik aan niet over, maar eens de dood in de ogen gezien hebben maakt het leven betrekkelijk.

En dan die diagnose, de medicijnen en de zorg die niet echt opgevrolijkt, je moet van alles van hun, goed slapen goed leven en vooral veel pillen slikken om stabiel te blijven.

Die laatste heb ik naast mij neergelegd omdat ik niet geloof in onderhoud medicijnen, en het is inderdaad zo dat het mogelijk is om zonder te leven voor een lange tijd, maar niet altijd is mijn conclusie.

De salade zette wij aan het denken, nog 6 jaar heb ik minimaal te overbruggen voordat ik mijn afspraak met mijn dochter kan inwilligen, dat is net zo lang als ik nu zonder leef.

Kan ik dat?

Ik zou het graag willen maar merk dat nog 6 jaar de marathon lopen een uitzicht is wat zeer zwaar gaat worden.

Wil ik dat?

Ja best wel, maar dan kom ik terug op mijn vorige vraag kan ik dat?

Ik weet het niet, nu niet, ik ben niet moe maar ik dat is eerder een veeg voorteken van iets wat ik ook niet wil, een ontregeling, die ik niet in de hand kan houden op dit moment.

Wees dan wijs, zegt mijn omgeving en een gezond stukje ik, neem je maatregelen.

Het voelt soms als de dood of een verlengde weg met de meest lelijke bloem die bestaat, de gladiool....

Oordeel veroordeel

Het zingt al een tijdje in mijn hoofd wat is een oordeel en in hoeverre veroordeel je met je oordeel.

Kijk naar maar eens naar het vluchtingen probleem, hoe snel wordt een groep op de vlucht zijnde mensen neergezet als gelukzoekers en potentiële verkrachters van je dochter?

Men heeft een oordeel en veroordeelt.

Ik zit in een ander pakket heb geen oordeel over vluchtingen, en zal ze daarom niet veroordelen, zo simpel kan het leven zijn.

Mijn corebusiness op dit moment is een meisjes team trainen, en met de broeierigheid van een plaatselijk clubje omgaan.

Lekker makkelijk lijkt dit op het eerste gezicht maar schijn bedriegt, wie zich ooit heeft gemengd in de diepere regionen van het club leven weet dit.

Wat je ook doet je doet het nooit goed, de huid van een olifant is nog te dun om weerstand te bieden tegen de laag van aanvallen die je krijgt.

Ik ben vanaf nu nog een klein half jaar beschermt, ouders zijn nog aardig tegen mij, sterk nog zo ongeveer de helft hoopt dat hun vriendelijkheid en de veren die ze in mijn reet steken hun dochter een beter advies gaan geven.

Helaas ik vrees dat volgend seizoen een aantal mensen mij niet meer aankijkt, of mij slecht een koel knikje gunnen.

Ik weet het ik ben eerder trainer coach geweest, mensen oordelen en als het ze niet bevalt veroordelen ze je.

Ja, nee, belachelijk mijn kind kan veel meer dan de lagere regionen van de club, echt het ligt aan de trainer!

Ik krijg naast dit fenomeen, volgend jaar nog een probleem waarop men mij zal beoordelen en waarschijnlijk veroordelen.

Mijn dochter.

Mijn dochter is een vlinder, ze zweeft en huppelt door het leven neemt dingen minder snel serieus dan haar leeftijdsgenoten.

Ik kan daar van genieten maar soms pak ik haar bij haar vleugeltjes en zet haar op de grond.

Ik ben geen moeder die alleen maar zegt dat ze fantastisch is, als ze mij naar mijn menig vraagt dan krijgt ze die ook.

Mama, hoe vond je dat ik speelde vandaag?, vroeg ze een paar maanden geleden.

Wil je een leuk antwoord, of een eerlijk antwoord, vraag ik haar.

Eerlijk.

Oké, zoals je nu speelt, speel je volgend jaar op het zelfde niveau als je nu speelt.

Ik zie een sip gezichtje, ze wilde graag wat anders horen.

Hoezo?

Nou, je basis techniek is goed, alleen om hoger te hockeyen zal je een stapje meer moeten doen, versnellen en opbouwen, doorgaan en je actie effectief afronden. Je hebt inzicht maar je afwerking schiet nog te kort.

Ze slikt en knikt, meer niet.

Ze laat mij de wedstrijden daarop zien dat mijn woorden haar tot denken hebben gezet, ze zet een tandje extra bij haar spel verbetert, ik sta verbaast welke input woorden kunnen hebben.

Afgelopen weekend viel ze in in een hoger team, ze durfde eigenlijk niet want, mamma die meisjes zijn veel beter dan ik.

Ze oordeelt en veroordeelt zichzelf tot een niveau waarvan ze niet weet of het echt zo is.

Ga nou gewoon lekker ballen schat, zeg ik, die meisjes weten dat je uit een lager team komt, het maakt niet uit doe gewoon je best.

Mijn vlindertje ging, ze stond een potje leuk en goed te spelen, in de rust vroegen haar teamgenote in wel elftal ze normaal speelt, en stonden verbaast.

Mam!, ze vragen of ik vaker wil invallen!

Ik geef haar een box, en vertel haar dat ze geweldig goed heeft staan spelen, natuurlijk heb ik de nodige punten van kritiek op haar spel maar ik slik ze in.

Ik weet nu al dat ik volgend seizoen een probleem heb, gaat ze hoger spelen dan zal men zeggen dat dat komt omdat haar moeder trainer is, men zal mij beoordelen op dit feit, en ook veroordelen.

Misschien had ik geen trainingen moeten geven, dan had ik het makkelijker voor haar en mijzelf kunnen maken.

Maar hé zo ben ik niet kom maar op, oordeel zelf maar voordat je veroordeelt.

Ben ik te min

Mijn meest trouwe lezer stuurt mij een persoonlijk bericht via een forum waar wij elkaar ooit eens heb leren kennen.

Hij refereerde aan de zanger Armand, die net is overleden, hij spuugt mijn kak gehalte ongenuanceerd in mijn gezicht.

Ik praat te veel over mijn Gooische roots, ik koketteer te veel met alles wat ik heb, mijn boot mijn komaf de sport hockey die in zijn ogen elitair is, en het feit dat ik geen onderhoud medicijnen slik.

Tja.

Ik merk dat ik mensen intimideer, niet alleen hem maar bijvoorbeeld ook een vrouw hier in de buurt.

Ze woont overigens in een veel groter huis dan ik, heeft het veel beter voor elkaar met haar vier kinderen en een drukke baan bij de plaatselijke luchtvaartmaatschappij, je weet wel die met die zwaan, uit die leuke reclame van een paar jaar terug.

Vreemd genoeg vindt ze het nodig om tegen mij te liegen, over waar ze vandaan komt bijvoorbeeld...

Op een laat honden uitlaat moment vroeg ik haar of ze hier in de buurt is opgegroeid, of dat ze net als ik import is, ze moest er lang over denken en vertelde mij toen dat ze uit de hofstad kwam.

Later vernam ik van haar buurman dat ze uit een van de omliggende dorpen komt.

Ik vraag me af waarom ze dat niet gewoon vertelt, waar ze vandaan komt, waarom ze zich verhult in een verzinsel, wat haar motivatie is, wat er mis is met een dorp.

Ik ga het haar niet vragen, waarom zou ik, wel besef ik welke indruk ik blijkbaar op bepaalde mensen maak, op deze persoon, dat zij vond dat ze iets moest zeggen waar ik niet om geef.

Persoonlijk begrijp ik het niet, ik kan niet verhullen waar ik vandaan kom ik weet ook niet waarom ik dit zou moeten doen, wat is er mis met het Gooi wat is er mis met het feit dat je hockey speelt, of dat men de indruk heeft dat je ouders iets meer waren dat je eigen, wat niet zo is overigens.

Met veel genoegen kan ik een ieder vertellen dat mijn ouders en voor ouders rood waren met communistische sympathieën. Ha!

Ben ik te min, ik vind het een tekst van de vorige eeuw, te min omdat je vader meer verdient dan de mijne, kom op zeg.

Afkom is niet meer belangrijk, de adel bestaat niet meer en het koningshuis dat wordt waarschijnlijk halverwege deze eeuw afgeschaft, mijn sport is bijna als voetbal een ieder speelt het, gelukkig hebben we nog geen last van aso ouders en in elkaar getrapte scheidsrechters.

Nee ik minacht niemand, ik deel alleen wat ik wil delen, en daar zit een stukje van mij in, ik ben een Gooische, ik hou van hockey, en nee ik slik geen medicijnen omdat het moet volgens sommige.

Dat laatste is een keuze, een van de keuzes die ik heb gemaakt, één was weer werken ondanks een afkeuring, met veel plezier gedaan al was het af en toe op het randje.

En nu ik niet meer werk vul ik mijn tijd anders in, ik ben het hockey trainen weer gaan oppakken, en heb vandaag genoten van die meiden, die met 6-0 van het veld komen en waarschijnlijk weer kampioen worden en weer promoveren.

Dat ze winnen is leuk,maar wat leuker is is dat ze het geen ik met ze train ik terug zie in de wedstrijd, wat mij weer motiveert om door te gaan met het trainen van een meisjes C4 van een middelgrote club.

En ja dat is mijn streberig ik, een van mijn reden dat ik dit ben gaan doen is het feit dat ik het niet eens ben met het club beleid, de indeling van top en brede teams, met andere woorden zit je in de topteams dan weet je bijna zeker dat je daar blijft, zit je in de brede teams dan weet je bijna zeker dat je daar niet meer uit komt.

Nee, een selectie moet in mijn ogen voor een ieder toegankelijk zijn, niemand is te min om het beste uit zichzelf te halen en de kans te krijgen om hoger op te komen.

Vandaag kreeg ik de toezegging van de club dat de selectie wordt verbreed naar alle teams, ik ben daar zo blij mee, iedereen gelijke kansen, niemand is te min...

Spelletje

Ik kan niet spelen zeg een van de meisjes die ik sinds september train, ik ben depressief, met een smile op haar gezicht hangt ze onderuit in de dug-out....

Een van haar vele smoesjes weet ik maar nu is ze te ver gegaan.

Net zo goed als dat kanker geen scheldwoord mag zijn is het gebruik van depressie geen woord die je mag gebruiken voor het feit dat je geen zin hebt in iets.

Ik kijk haar strak aan, ze is de dochter van de coach en op de een of andere manier denkt ze dat ze daardoor een positie heeft waardoor ze meer kan maken dan andere speelsters.

Fout.

Voor het geval u denkt waarom schrijft ze niet meer, heel simpel, geen inspiratie, een moeizame periode, van wat men in de psychiatrie graag onder een depressie zou willen scharen maar wat ik gewoon een dip noem, oké hij duurt best lang maar ik heb een uitweg gevonden, en dat heet een schop onder je hol geven.

Voor de zomer sprak ik een hockey vriendin die in de club actief is, en zei haar dat ik overwoog om eventueel een team te trainen.

Na de zomer hing ze aan de lijn, Gaab wil je alsjeblief een team trainen we komen zwaar trainers tekort.

Ik stemde in, ik heb toch geen baan op dit moment dus...

train ik nu een paar maanden het team van mijn dochter, de meisjes C4 van een middel grote club, elke week vraag ik mij af wat ik moet met deze meisjes, hoe kan ik ze motiveren hoe kan ik de lol van het willen gaan voor het team en de prestatie bijbrengen, hoe kan ik mijn eigen fanatisme nuanceren tot het niveau van deze kinderen die best wel zouden kunnen hockeyen als en het stapje extra willen zetten.

Ik sta twee keer per week anderhalf uur lang te motiveren, zeg ik niks gebeurt er niks, heimelijk kijk ik naar de andere velden als er hogere teams staan te trainen kinderen die uit zichzelf gaan, die niet continue gepusht hoeven te worden.

Mijn vriendin vroeg mij nog of ze kenbaar moest maken aan de hockey school zoals de begeleiding van de jeugd zo mooi heet, dat ik ergens last van kan hebben.

Nee zei ik ik meld het zelf wel als het nodig is, ik weet allang dat het bekend is op de club maar oké lief dat ze het formeel vraagt.

Ik heb geen last van een aandoening als ik train, ik heb slechts last van mijn fanatieke ik, zelf heb ik op redelijk niveau gespeeld en heb ik nu te maken met meisjes waar de motivatie duidelijk die is van een meisjes C4, deze meisjes hebben het niet over voor hun sport , het is makkelijk om te zeggen, ik ben moe ik heb te veel huiswerk, ik heb een feestje, dus ik zeg af.

Tenenkrommend, maar oké ik moet het er mee doen.

Twee bruine ogen kijken mij aan ze zou best aardig kunnen hockeyen, als ze eens stop met excuses zoeken, haar houding het gemak waarmee ze zegt dat ze depressief is irriteren mij, dit keer gaat ze te ver, ze raakt mijn verkeerde snaar.

Depressie? Zeg ik met een felle blik in mijn ogen, je heb echt geen idee waar je over praat!

Je spot niet met kanker, je spot niet met depressie, nu spelen!

Ze gaat met een lichte schrik in haar houding, ik vraag mij af wat ik hier doe..................