Over de kook

 

Soms, nee beste wel vaak maakt mijn hoofd uitstapjes.

Alles op de wereld is even interessant, niks mag ongemoeid blijven, niks is minder dan het geen wat meer aanwezig is , wat maakt dat alles wat meer is een nog groter gedeelte is van alles.

Drukte dus.

Ik vraag mij altijd af of ik de enige ben die een hoofd heeft waar ’s nachts een wasmachine op vol vermogen je nachtrust verstoord, ik weet als geen ander dat het geluid van een centrifuge niet per definitie uit hoeft te gaan als de machine al uren geleden is gestopt.

Drukte dus.

Ik doe mijn ogen dicht en probeer mijn gedachten te ordenen, Gaab dit kan jij,  jij die het al jaren lukt om geen medicijnen te nemen voor alles waar jou hersenen in excelleren en de afgrond van het verlies van je heldere ik niet meer in jou hand liggen.

Ik luister naar het centrifugerende geluid in mijn hoofd, er komt een hoge piep bij als of het geluid nog niet erg genoeg is.

Wat probeert mijn hoofd mij duidelijk te maken, zo gek is mijn leven niet ik ben best braaf doe geen rare dingen, what the fuck!

Een lichte paniek maakt zich meester van mij maar waarom vraag ik mij af, wat is dit…

Wat heb ik gemist…

 

Niks dus alleen het feit dat ik gewoon altijd moet blijven dealen met een stel hersenen die af en toe compleet van de kaart kunnen raken van niks.

 

Soms is het niet anders en kunnen mijn hersenen werkelijk om niks op hol slaan, of over de kook raken, ik pak dan virtueel een pan en stop daar dan alle ingrediënten in waar ik uiteindelijk iets lekkers mee kan maken.

tocht

De tocht is vaak mooier dan de eind bestemming.

Na een week Zwitserland, en een paar dagen bijkomen van alle indrukken zit ik weer eens, na lange tijd,  met mijn man aan tafel te tafelen.
Dit is iets wat wij vroeger regelmatig deden toen onze dochter er nog niet was of zo klein dat ze al heerlijk lag te snurken.
Onze inmiddels 16 jarige dochter brengt de nacht door bij een vriendin die dichter bij school woont, morgen is de eindexamenstunt op school, daarna het eindexamen gala waar papa mag opdraven met zijn klassieke mobiel om de dames voor te rijden, waarna de serieuze eindsprint naar het diploma ingezet gaat worden.
Het is het begin de eindbestemming, de start voor een studie om uiteindelijk een doel te halen,.
Carrière maken, slagen in het leven, die dingen.
Als kind maak je het niet bewust mee, als ouder weet je dat dit de weg is, omdat je allemaal hoopt dat jou het succes ten deel valt wat je gaandeweg opbouwt, of wat eigenlijk een logisch gevolg is van een studie en de mogelijkheden die je toegereikt krijgt.

Maar wat als je de mogelijkheden hebt gehad en het er niet voor je inzit?
Wat is dan de waarde van het doel als je het niet bereikt.
Moet je dan je een eeuwige loser voelen of mag je kijken wat de waarde van de weg was.

Ik zit met mijn man aan tafel en we spraken over de vele reizen die wij maakte over de zee.
Er is altijd een focus op een doel als je zeilt, die haven gaan we aanlopen met die wind, die stroming, en met die getijden kunnen we binnenlopen, de spanning maakt ook een schoonheid.
Mijn zus heeft een appartement op Texel waar wij vorig jaar zijn geweest, we hebben inmiddels drie jaar geen boot meet en hebben de veerpont gepakt, zwemmen is geen optie.
Ik miste de magie die ik normaal voel op dit eiland waar ik vaak heen ben gezeild.

Is het niet zo dat de tocht mooier is dan de eindbestemming? vraag ik aan mijn man.
Ja, zegt hij, daar zit wat in, de eindbestemming van een tocht is niet echt een feest, als je de tocht niet hebt beleefd.
Grinniken heffen wij het glas op de hoop dat onze dochter haar eindexamen haalt, en het feit dat de eindebestemming niet in zicht is, en wij kunnen genieten van de reis die het leven inhoudt.

Mens durf te leven

Als ik kook staat mijn laptop naast mij op het aanrecht, met een half oog en een heel oor volg ik het nieuws en tegen de tijd dat de wereld draait door begint is mijn eten klaar.
De promo mis ik nooit voor en na één vandaag, een van mijn lievelingsprogramma's komt de aankondiging van de inhoud.
Vandaag is het tien jaar geleden dat Ramses Shaffy is overleden, ze wijden er een hele uitzending aan.
Tien jaar geleden, ik weet het nog Shaffy, ik kende zijn muziek, en zoals vaak bij dit soort berichten ga ik op zoek naar de mooiste nummers.
In die tijd keek je nog in je voorraad cd's, zoek je naar de cd waarvan je weet dat je hem ooit hebt gekocht maar waarvan je niet meer weet waar hij is gebleven.

Ik twijfelde al lange tijd over de medicijnen die ik slikte, ik leef wel maar leef niet het leven wat ik zou willen leven.
We habben een maand hiervoor onze zeilboot gekocht en ik weet dat ik daar super blij om zou moeten zijn, maar het gevoel dat ik rationeel had werd niet omgezet in de emotie die zo belangrijk voor mij is.
De medicijnen zijn er voor stabiliteit, maar waar is het leven gebleven, overpeins ik als ik ergens achter in de boeken kast de cd van Ramses vind.

Ik zit op de grond voor de cd speler en draai al zijn nummers, alles is mooi ik hoor het maar voel het niet, ik hou van shaffy, zijn vrijheid zit in zijn muziek, zijn leven was lastig.
Mens durf te leven, hoor ik hem zingen en ik vraag mij af waarom ik de lef niet meer heb.
Wat is het, is het de alles overheersende angst om weer de fout in te gaan?
En dan wat heb je te verliezen, dit is ook geen leven.

Als het bedtijd is, sta ik voor de spiegel, en besluit om het handjevol pillen niet in te nemen.
De Seroquel, had ik al afgebouwd, de dekapine en lithium kijken mij aan als grote kogels, en platte keien.
Elke avond die zelfde struggel om ze op weg naar mijn interne ik te sturen, met de zelfde vraag, is dit het nou?
In mijn achterhoofd zingt het liedje, mens durf te leven.

Het is geen feestje, de medicijn vrijheid, het is hard om de wereld in gaan met het gebrek aan filter, alles komt rouw op je dak, alles is veel, soms bijna te veel.
Kleuren geluiden en het leven komen binnen als een boer die net de aardappelen heeft gepoot en dan zijn bemodderde klompen met een fijnheid van een speerwerker recht in je mik lanceert. De klonten spatten om je heen maar de neus raakt zijn doel.
De dag en de nacht zijn een terging die in elkaar overlopen als een vloed van geweld, het is niet te harde, waarom doe ik dit heb ik mij vaak afgevraagd, de stilte en de rust zijn een verwelkoming die ik weer zou kunnen vinden in een pil.

De dagen van hel worden onderbroken door een bezoekje aan de ggz, ik mag ze niet verwittigen van het feit dat ik niet meer slik heb ik besloten, dat is gevaarlijk gezien mijn geschiedenis van gedwongen opnames.
Maar de geest schreeuwt om aandacht voor het feit dat het wel zo is.
Ik kan niet anders dan eerlijk opbiechten dat ik ben gestopt, fuck it als ik eerlijk naar mijzelf kan zijn dan  mogen zij het ook weten.

Ze kijkt mij met grote ogen aan, de assistent die ooit psychiater hoopt te worden. Ik zie een vorm van afschuw in haar blik, de afkeuring spreek ze uit, dit is niet de bedoeling, of doe je het om opgenomen te worden, is haar vraag.
Ik kijk in de donkere ogen die anders altijd helder en vrolijk stonden, het wens om te helpen is verdwenen en omgeslagen is verontwaardiging om het feit dat ik niet heb gedaan wat in hun ogen moet.

Ramses zingt in mijn hoofd, als haar vraag in mijn hersenen dringt, wil je opgenomen worden...
Nee, ik wil dat jullie mij met rust laten.
Dat kan niet.
Want?
Uh, dat kan niet want je hebt een stoornis.
Ja, en als ik zeg dat ik dit wil?
Ik ga de psychiater raadplegen.
O , je baas.

De telefoon gaat, ik moet de volgende dag op het matje verschijnen van de grote baas.
Ik luister nogmaals naar een van mijn favoriete, nummers van Ramses, Laat mij.
Ik repeteer zijn  tekst als mij wordt gevraagd wat ik wil.
Laat mij, laat mij, laat mij mijn eigen gang maar gaan, laat mij, laat mij ik heb het altijd zo gedaan.

En Ja ik heb het altijd gered, dus met aanpassing aan het feit dat ik een bipolaire gevoeligheid heb, laat mij mijn leven leiden zoals ik wil, alsjeblieft.
De grote baas gaf mij het voordeel van de twijfel, haar inschattingsvermogen om dit risico te nemen wijd ik aan ervaring en gevoel.

Inmiddels zijn wij tien jaar verder, Ramses is tien jaar geleden overleden, voor mij is het een ijkpunt waar ik niet meer veel over denk, het leven is zoals het is met ups en downs met een minimale hoeveelheid aan medicijnen, maar een ding staat voor mij boven aan, en dat is de durf om te leven, de angst omzetten in bruikbaarheid, met kleine stapjes vooruit durven kijken, niet je laten vertellen wat je allemaal niet kan, maar onderzoeken wat wel mogelijk is.

Mens durf te leven.

RIP Ramses na tien jaar is men je niet vergeten.

En bedankt U voor het vertrouwen, inmiddels is ze tien jaar mijn psychiater.

Lotgenoten

Ik heb dankzij de bipolariteit echt een super leuke vriendengroep gekregen, niet in de zin dat ik dagelijks thee met ze drink, maar een groep gelijkgestemde met een eigen geluid.
mensen die ik naar alle waarschijnlijkheid nooit mijn pad had zien kruisen, omdat ik niet net als hen iets heb wat niet algemeen de bekendheid heeft, als wat doe jij voor een werk, wie ken jij, welke sportclub bezoek jij, en we kennen elkaar toch van de school van onze kinderen?
Het de club van gelijkgestemde, mensen die net als ik stuggelen met een aandoening die maakt dat het leven net wat anders is dan de gemiddelde blijkbaar meemaakt.

Wij zijn gek, volgens de psychiatrie en ach ik moet eerlijk bekennen dat onze omgeving ook zo zijn twijfels heeft of heeft gehad over de geesteswaarden van ons vermogen om in de maatschappij te functioneren.

Het is vreemd om te beseffen, dat de rand van de maatschappij, die zogenaamde gekkies een belangrijk onderdeel zijn van je eigen herstel, het delen van het vertalen naar naar de wereld om je heen, maakt dat het in gesprek gaan met je lotgenoten een van de meest waardevolle manieren van omgaan met wie jij bent de weg terug naar de maatschappij kan inleiden.

De gekheid en de diagnose, het zijn twee verschillende dingen die samen komen, het besef dat je blijkbaar niet de enige bent die dit gedrag vertoont, dat het blijkbaar een naam heeft, dat er meerder zijn die net als jij iets hebben wat anders is, maakt dat je samen met de mensen die er verstand van hebben op een congres over kan praten.

Ik dank en ieder, en met namen mijn lotgenoten die zich inzetten voor het verbeteren van de zorg.

Dank je Bernadette, voor het wijzen op het feit dat ik niet meer schrijf.

   

stargazing

onophoudelijk krijg ik de song te pas en te onpas onder mijn aandacht gebracht door mijn puber dochter.

Het liedje van weet ik veel welke ster nu weer, ze kent de lyrics uit haar hoofd en ik ook inmiddels al wil ik niet de moeite doen om uit te vinden wie de zanger of band is. Het woord an sich heeft wel een impact op mij.

Star gazing, vertaling technisch is het sterren kijken, maar dat is het niet het is meer dan wij in het Nederlands kunnen vertalen.

Wie ooit het geluk heeft mogen hebben om een nacht niet meer dan de sterrenhemel te hebben snapt dit denk ik, de oneindigheid maakt dat de wereld zo klein is en het hiernamaals zo groot.

Het overdonderende, de kleinheid van wie wij zijn maakt dat de droom altijd groter is dan het aardse bestaan.

Je kijkt niet naar de sterren als je in de nacht je schip op koers houdt, je omarmt het heelal, de deken van oneindigheid vat je samen op een oppervlakte die zo groot is als jij denkt dat het is.

Dat is stargazing.  

Buikdansen

Ik kan echt niks en niemand de schuld geven van mijn lichte overgewicht.

Zelf nuanceer ik graag, licht, die paar kilo, en ja ik ga richting de vijftig dus.

Manlief kijkt er anders naar, genuanceerd merkt hij op dat hij viel op mijn platte buik....

Klopt toen ik hem leerde kennen was ik nog volop in de twintig en sporten drie keer per week.

Hockey heeft als voordeel dat je veel vanuit je buikspieren doet, daarnaast is mijn bouw zo dat ik mag stellen dat het atletische lichaam van mij vader het genetisch heeft gewonnen van het indiaanse volle rompje van mijn moeder.

Zoals bij vele kwam er een verandering na de zwangerschap, die ooit zo strakke buikspieren kregen een douw waar het herstel moeizaam van is. Wie had niet de stille hoop binnen een week weer je gewone spijkerbroek aan te kunnen. Maanden later pas ging de blubber met enig persen in het maatje dat je paste voor het buiktrauma.

De enige remedie is de sportschool, maar voor mensen als ik is dat not the place to be.

Druk lawaaierig, bedompt, en de geur van andermans zweet maakt dat ik snel rechtsomkeer maak.

Ik snap nu waarom ik altijd een buiten sporter ben geweest.

Fris en vrolijk door de weide dartelen als een jong schaap op leeftijd is ook niet meer voor mij weggelegd, hockey heeft soms zijn nadelen als je je knie aan gort draait dan is het vrij pijnlijk om het te blijven doen. Daarnaast kwam er een diagnose die met veel pillen werd geremd, met als vriendelijke bijwerking een pens die je er gratis bij krijgt.

Dit moest anders van mij, fuck de pillen en laat het leven maar op zijn beloop, die gekheid so be it.

De stuiter periode nadien was de beste workout van de afgelopen jaren. Je geest beheersen kost minstens zoveel calorieën als dagelijks een halve marathon lopen.

Gezondheid technisch vraag ik mij alleen af wat gezonder is, maar dat ter zaken.

Het beheersen van een geest die alle kanten uit wil is inmiddels een discipline die ik redelijk onder de knie heb, en dan is er rust.

Boven en onder beginnen daar de vruchten van jaren lange discipline zichtbaar te worden.

Ik functioneer op een niveau dat oké is voor de buitenwereld, ik ben in geen jaren meer opgenomen geweest, doceren zorgt ervoor dat de gekkigheid binnen de perken blijft.

Lichamelijk is het ook zen, zo zen dat de kilo's stiekem zich onder mijn middenrif zijn gaan nestelen. Maar ja ik kan nog altijd mijn leeftijd aanroepen als de slechte genius.

Mijn buikje en ik, of eerder buikje en iets te vette billen en bovenbenen en ik.

In de spiegel reflecteren ze alles wat er niet goed is mij.

Ik zou toch echt weer meer in de mooie af getrainende maatschappij moeten staan, ik zou meer mijn dromen moeten najagen, iets moeten betekenen voordat ik het graf wordt ingedragen.

De grootsheid die ik ambieerde in mijn manische periodes steken nog wel eens de kop op, mijn perfecties komen nog met een regelmaat in mijn dromen, of als ik minachtend in de spiegel kijk.

Te dik te inactief, die profiteur van de verzorgingsmaatschappij.

Schuldig voelen is zo makkelijk in onze eerste wereld, of is het ook zo dat je gelukkig mag prijzen dat je er nog bent, dat je, zoals ik vanavond heb gedaan mag dansen met je kind op muziek uit mijn tijd waar mijn puber dochter nog nooit van had gehoord.

Samen dansen we in de keuken op Prince en U2 ik laat haar zien hoe wij bewogen en merk dat het lang geleden voor mij is.

Het ritme heeft een extra dimensie gekregen, waar voorheen de beweging een soepelheid had zit er nu een beetje buik vet in de weg.

Dansende in de keuken met je kind, het maakt van mij een buikdanseres die blij is dat ze nog op deze wereld is.

God gruwelijk wat is het leven kut.

Soms is het leuk om zinnen te maken die nergens op slaan, god bestaat niet de gruwelen wel, het leven is een feit en dat het niet altijd kut is is ook waar.

Woord een en twee maken dat plus en min neutraal zijn woord drie en vier kan ik ook redelijk naast elkaar laten leven.

Het leven is kut, het leven wordt geboren uit het vrouwelijke geslachtsdeel dus ergens is het leven dus in beginsel kut.

Natuurlijk is het woord kut van een andere macht, in de zin dat het vrouwelijke geslachtsdeel in deze synoniem is voor iets wat niet prettig is.

Dat is kut voor je, wat een kut streek, wat een kut wijf.

Het is ergens zeer onredelijk dat de vrouwelijke kut zo toepasbaar is in meerdere vormen makkelijk in de mond ligt in een zinsverband , waar het mannelijke geslachtsdeel slecht één zinsverband ken. Hij is een lul.

O nee, wacht lullig bestaat ook nog.

En niet te vergeten het topje heeft ook nog een betekenis, wat een eikel, al hoeft dit niet per definitie de kop van het mannelijke geslachtsdeel te zijn, ze hangen ook in de boom.

Kut, lul,kanker,tyfus,gek, gestoord, schizofreen, allemaal scheldwoorden die eigenlijk niet kunnen maar in de maatschappij een plek hebben om aan te duiden hoe wij over dingen denken of hoe wij mensen typeren.

Niks mis mee ik noem de zwarte medemens ook gewoon nog neger, ik ben zelf deels neger en vind het woord een geuzen naam, de slaaf van toen is niet meer, ze hebben zich vrijgevochten en dat ze maatschappelijk zich onderdrukt voelen heeft niks te maken met het feit dat ze neger genoemd mogen worden, dat is meer dat een deel van hen is blijven hangen in het slavernij verleden en alles aangrijpen om dat als een recht van onderdrukking te zien terwijl het allang niet meer zo is.

Voor wie zich afvraagt waar dit blog nu over gaat.

Heel simpel, het leven is godsgruwelijk kut, voor een ieder die blijft hangen in een stigma, die vaak kijkt in de spiegel van de diagnose, en zich daar mee vereenzelvigt. Je bent niet te vatten in een woord, in een diagnose, in een stempel die de maatschappij je voor jou gevoel geeft.

Blijf er in hangen en je zal ervaren dat het leven gruwelijk is en kut, ga er mee om en maak je het maakbaar voor jezelf, dan kan het zomaar zijn dat je kut voor kwaliteit kan vervangen en gruwelijk voor goed.

tja

Ergens ketsen de sterren van het nieuwe jaar tegen de binnenkant van mijn hersenpan.
Het vele geknetter van het afgelopen jaar zoekt een weg.
Maar wat dan, wie maakt wie ik ben, mijn omgeving, ik, mijn omgeving en ik of ik en mijn omgeving.
Ik heb dit jaar best wel wat dingen gedaan op ggz gebied, niet ik overigens maar dit jaar heb ik een vriendin ondersteund met haar ggz bezigheden.
Het was zeer prijsrijk, ze was spreker op een symposium, en won een zeer prestigieuze prijs.
Zijdelings kan ik meegenieten, ik hou van mensen die iets bereiken, dingen doen die prijswaardig zijn.
Zelf ben ik nooit een spotlight persoon geweest, sterker nog ik gaf mijn ontwerpen vaak aan andere mensen, omdat het ontwerp goed was maar ik niet de kracht had om de uitwerking te begeleiden.
Dingen denken en dingen doen, het zijn twee werelden voor mij.
De denker denkt en de doener doet.
Mijn ideeën zijn er maar uitwerken is niet mijn ding, zei ik mijn vriendin die de prijzen won.
Maar je hebt zulke goede ideeën!
Ja de wereld is van mij, en soms moet ook ik uit mijn comfort zone komen.
Wie weet dit jaar of en jaar.   

Ver van mij

Ik weet nu waarom ik niet meer schreef,
ik weet nu waarom de woorden niet meer kwamen,
ik weet nu wat retrospectie voor mij heeft betekend.


Het is een loslaten waar ik niet zo goed in ben, waar een ander mens de wereld bekijkt met een nieuwe blik bleef ik toch een beetje hangen in de wereld van de GGZ mystiek. De wereld zien door een bril die makkelijk kijkt maar eigenlijk niet geschikt is om de zin goed te lezen.


Dolen in de wereld van de hulpverlener die ik eigenlijk niet ben, mijn gezin de voorrang geven, mezelf wegcijferen, omdat ik ja toch gek ben verklaart.
Ik geloof dat ik daar maar eens mee moet stoppen, het brengt mij te weinig.
Het brengt mij leven maar het is te ver weg van mij. 

Stoppen of doorgaan

Waar ik jaren gelden nog rond de vijftig blogs schreef per jaar zie ik dat ik de afgelopen jaren vooral grossierde in de grote afwezigheid.

Ik ben iemand die graag van zichzelf wil weten hoe dat komt, en het antwoord is simpel, mijn excuus ziekte.

Na het faillissement van het bedrijf waar ik jaren met veel plezier voor heb gewerkt kwam het diepe gat waar ik gelegitimeerd in mocht vallen, immers dit is een life event, en life events die kunnen bipolaire als ik nu eenmaal van het padje laten gaan, dus.

Naast een licht depressieve periode van pak hem beet twee jaar vond ik het redelijk irritant dat dit google blog besloot mijn gratis open office tekstverwerker programma niet meer te accepteren en mijn teksten in een irritant langgerekte versie te plaatsen, en mijn foto's niet meer te pakken.

Twee jaar niet werken, twee jaar bijna niet bloggen, twee jaar van herstel noem ik het liever.

Het banen aanbod was er maar altijd te veel uren en altijd alle weekenden werken, en nee dat doe ik niet, het levert mij te weinig op en kost mij te veel.

Dan maar anders, niet betaald hockey training geven en je bemoeien met een tweederangs club die in mijn ogen meer zou moeten kunnen, het bevredigd naast het maken van nieuwe contacten ook op het geestelijk gezondheid gebied. Via multimedia kom je echt leuke mensen tegen, mensen als ik gek en uitgerangeerd door de maatschappij, die zo veel kunnen en doen op dit gebied, de meeste met een kleine vergoeding van de staat, omdat ze voor gek zijn verklaart.

Met vriendin P die ik ken via de moderne manier van communiceren, heb ik de afgelopen jaren meerdere symposia en bijeenkomsten bezocht op GGZ gebied, altijd leerzaam en altijd hilarisch omdat wij als gekken ons altijd een beetje de vreemde eend in de bijt voelde.

Onze laatste actie was vorige week het depressie gala bezoeken. P verstaat de kunst om via haar connecties binnen dit wereldje altijd korting kaarten te krijgen of als in dit geval, gratis kaarten.

Gratis is niet het goede woord wij mochten komen maar moesten dan wel in de pauze donateurs werven voor de foundation, prima.

Het werd een geweldige avond,ik die nogal sceptisch naar mijn soortgenoten kijk en een allergie heb ontwikkeld voor het hoge jank gehalte binnen deze groep, heb mij verbaast over de hoeveelheid krachtige verhalen van mensen die net als ik diepe depressies hebben gekend.

Al heb ik tijdens het werven wel met een regelmaat de flauwe grap gemaakt dat ik de bonus ziekte heb, ik kan ook extreem de andere kant op schieten.

We schoten wat plaatjes met BN'ers, P zetten ze op facebook, tagde mij erin. Wat mij opviel is dat alleen de mensen die zelf wat hebben reageerde of het leuk vonden.

Mijn vriendenkring onthield zich van zelf een blauw duimpje, dat mij doet afvragen.

In hoeverre is het nog een taboe en in hoevvere wil ik daar mee aan de slag.

Werken is niet het geld wat je verdient maar het doel wat je wilt halen is het voor mij tijd om daar mee aan de slag te gaan in plaats dat ik waanzinnige keukens ontwerp voor de gek die er voor wilt betalen?

Ik weet niet wat wijsheid is.

Ik ga er over denken want dat is mijn voordeel ik hoef niks maar mag alles.

What goes around comes around.

Tja, Gaab what goes around comes around, zegt mijn vriendin als ik haar mijn verhaal doe over mijn apotheek bezoek.

Hoezo?, vraag ik haar.

Nou, lacht ze, weet je nog dat jij als vakantie baantje bij de AH werkte en jij een jongen aan je kassa kreeg die een pak condooms schuchter onder een blaadje op de band had gelegd?

O, ja ik snap hem, zeg ik. Ik heb toen het pakje omhoog gehouden, en iets te hard aan mijn collega gevraagd wat die condooms kosten.

Ze heeft gelijkt what goes around comes around.

Ik voel het als een straf, de gang naar de plaatselijke apotheker.

Het is de plek waar je liever niet komt, zeker niet voor de medicijnen die ik moet halen, psychofarmaca. Op het recept stond al dat het van de GGZ kwam, maar tot mijn stomme verbazing staat tegenwoordig ook de diagnose op het papier.

Nou lekker dan die bescherming van je privacy, waar men vroeg nog mocht gissen naar je aandoening staat het nu pontificaal op het recept, medicijnen voor: de bipolaire stoornis.

Ik weet weer waarom ik niet graag bij de apotheek kom, het zit diep en brengt mij terug naar de tijd dat ik na ontslag uit de instelling elke week een recept voor slechts een week medicijnen meekreeg, als een soort controle, ik moest elke week naar de psychiater om een nieuw recept te krijgen, als ik niet zou komen dan wisten zij dat ik geen medicijnen had of niet innam en er een rede voor opname was, dat tijdperk ligt gelukkig ver achter mij maar dan nog het blijft een plek waar ik liever niet kom.

De open balie, de mensen die zitten te wachten en alles horen wat je daar bespreekt, en bespreken dat moest ik.

Ik vind het namelijk belachelijk dat ik tien euro moet betalen, voor uitleg over een medicijn dat ik al eerder heb geslikt, weliswaar 6 jaar geleden voor het laatst, maar het staat in mijn geheugen gegrift de werking de bijwerking en de gevaren, dat zeg ik dus tegen de mevrouw achter de balie.

Nee niet zij krijgen het geld, dat krijgt de verzekering verzekerd ze mij.

Tuurlijk, jullie doen het werk en de verzekering vangt het geld, geloof je het zelf?

De mevrouw is not amused met mijn antwoord zo not amused dat ze de volgende vraag die ze moet stellen door de apotheker laat stellen.

Mevrouw de psychiater heeft namelijk niet Camcolit op het recept gezet maar lithium carbonaat en ja dat hebben ze niet, het is Camcolit of Priadel.

De balie mevrouw overlegd hoorbaar met de vrouwelijke apotheker, ik herken haar van het schoolplein, haar schrikreactie staat mij nog bij toen ze mij daar zag staan wachten en weet dat ik Haldol slik en blijkbaar ook een kind heb....

Voorzichtig schuifelen ze naar mij toe, en vraagt de apotheker welke van de twee de psychiater bedoelt, Camcolit, zeg ik, een wazige arts met een wazig beroep laat de keuze aan haar klant...

Wilt u echt geen uitleg over de Lithium, ze de balie mevrouw te hard als ze uiteindelijk de pillen bij elkaar heeft geschraapt, nee zeg ik met knarsende tanden, ik pak de pillen en vertrek.

Volgende keer laat ik ze thuis bezorgen zeg ik tegen mijn vriendin, hebben die mensen niet door dat al die mensen die daar zitten te wachten met grote oren mee luisteren, hallo lithium, is een vrij bekend middel, die mensen hoeven niet te weten wat ik heb, het is al erg genoeg dat het tegenwoordig op een recept staat.

Ja Gaab, daar heb je gelijk in, zegt mijn vriendin, zou wel grappig zijn als een man daar komt voor Viagra, hier meneer uw Viagra!

Er zullen dan heel wat mensen gaan grinniken verwacht ik, en of die man hem dan ooit nog omhoog krijgt dat betwijfel ik...

Op bezoek bij de muts

Ik was even vergeten hoe mooi het Amsterdamse bos is.

Ruim een jaar geleden fietsten ik er voor het laatst doorheen, wandelen doe ik er wel overigens meestal rond de Amstelveense poel met mijn hondje, een rondje van vier kilometer.

De bogen van bomen met fris jong blad begroeten mij, struiken staan in bloei, ondanks mijn tegenzin om dit tochtje te ondernemen geniet ik van de schoonheid, tot ik bij de rand kom en het lawaai en de stank van de stad mij weer bewust maakt van het doel van deze tocht.

Een afspraak met mevrouw de psychiater, de muts zoals ik haar in mijn gedachte noem.

De wachtruimte is veranderd de belachelijke hoeveelheid meubilair is terug gebracht tot een normaal geproportioneerd hoeveelheid, ik heb er ooit een opmerking over gemaakt op een van mijn blog, ik ben blijkbaar niet de enige die het te veel van het goede vond.

Aan de leestafel vind ik een plekje, de ruimte is gevuld met voornamelijk vrouwen, met of zonder hoofddoek, blank of getint, klein of groot.

Er staat een man te oreren door zijn telefoon, zo hard dat ik er niet omheen kan om zijn gesprek te volgen.

Ja, jammer dat hij is weggelopen, maar als hij zich meld bij zijn familie dan laten we hem ophalen door de politie, ja in ieder geval een week met gesloten deur, tot hij tot rust komt.....

Ik weet weer waarom ik geen fan ben van deze plek....

Ze komt weer eens een paar minuten te laat, ik maak er een sport van om haar daar op te wijzen door uitgebreid op mijn horloge te kijken, ze weet het en begint zich al te verontschuldigen voordat ik mijn pols laat zien.

We nemen de trap, ze zegt nog dat het eigenlijk beter is gezien het feit dat ze een zittend beroep heeft.

Thee of koffie, thee zeg ik, welke smaak? Vraagt ze, ik pak een zakje Rooibos, mooi dan delen we het zakje, zegt ze. Ook een manier van bezuinigen, grap ik.

Ze komt meteen to the point, als we zitten en ik het zakje uit mijn beker met een splash in haar beker gooi.

Lithium, in een lage dosering, heb je nog andere medicijnen overwogen?

Ja en nee, lithium is voor mij het enige middel wat zich echt heeft bewezen in het verleden tegen de onderkant van de aandoening.

Ze noemt voor de vorm nog even het arsenaal aan mogelijkheden, maar weet zelf ook wel dat dit een no go voor mij is.

We discussiëren over de werkzame ondergrens van het medicijn, de therapeutische waarde van 0,6 bloedspiegel, die men hanteert en ik redelijk bullshit vind, en zij uiteindelijk toe geeft als inderdaad niet geldend voor een ieder.

Het blijkt dat ze meerdere klanten heeft die zelf reguleren hoeveel er voor hen nodig is, mensen die in overleg met haar ophogen en verlagen naar eigen inzicht.

En waarom deed je dan zo moeilijk, toen ik je per mail vroeg of het mogelijk is om het op deze manier te doen?

Ze lacht, en zegt dat ze het belangrijk vindt om het face to face te bespreken met de cliënt.

We bespreken het lab formulier en komen overeen dat ik met tweehonderd milligram begin .Nee niet hoger ik wil eerst weten wat dat doet, ik weet dat dat een spiegel van ws 0,2 gaat geven maar dat zal het volgende lab onderzoek moeten bevestigen, vanuit die lab waarde kan ik redelijk uitrekenen wat een verhoging doet, al zal ik het voor de veiligheid nog laten prikken met een regelmaat.

Leuk om je weer eens te zien zegt ze na het invullen van de de lab aanvraag en het recept. Ik kijk met een ironische smile naar haar, ja zeg ik, maar nog een ding.

Wie was die man in de wachtruimte die telefonisch even een gedwongen opname regelde?

O dat is mijn collega ..

Wil je zo vriendelijk zijn om hem te te vragen om dat in het vervolg elders te doen?

Ik fiets terug door het bos, de blaadjes zijn minstens zo mooi als op de heenweg ik denk terug aan de heenreis, mijn tegenzin en het feit dat het gesprek mij honderd procent meeviel.

Best een goede muts, die psychiater, ze denkt mee houdt wel vast aan haar principes van dokter patiënt verhouding maar weet uit ervaring dat het gemiddelde niet de maatstaf is.

Dank U.

Wat ik wil.

Ruim twee jaar geleden stond ik al op het punt om het medicijn vrije leven vaarwel te zeggen.
Ik had toen ruim vier jaar onderhoud medicijnen vrij geleefd.De conclusie is dat het kan maar dat het een dagelijkse marathon is, iets wat je kan volhouden als je topsporter bent en dat je leven is. Twee dagen werken dat ging net aan , maar ik wil meer, ik wil gewoon weer volwaardig meedraaien in deze wereld en dat is niet haalbaar met deze gevoeligheid, niet zonder een kleine ondersteuning. Ik hikte twee jaar gelden tegen medicijnen aan, had bijna de stap genomen, maar vond een goed excuus, en dat was het feit dat mijn bedrijf failliet ging. Ik kon de rust nemen, rust die ik voor mijn gevoel echt nodig had na bijna vier jaar werken. Ik had de stille hoop dat deze rust mij genoeg kon opladen en de rust bracht die ik nodig had.

Niks is minder waar, eens gek altijd gek, kan je het ook noemen. Er zit iets niet goed in mijn brein, hoeveel rust je ook neemt, het gaat niet weg al heb je altijd de hoop dat het gewoon overgaan.

Op facebook heeft een vriendin mij toegevoegd aan een groepje mensen met mijn aandoening, ik moet eerlijk zeggen ik wordt er een beetje moe van, of eerder ik vind het een confrontatie met iets wat ik eigenlijk niet wil.

Eerlijk is eerlijk, jij wilt het niet dus het horen van andermans ellende maakt niet vrolijk. Die afhankelijkheid die men tentoon spreid, dat eindeloze vertrouwen in medicijnen, ingegeven door artsen, kom op jongens er bestaat geen pil om je leven te beteren. Het is slechts een ondersteuning de rest moet je zelf doen. Die rest die heb ik zelf gedaan, maar eerlijk is eerlijk, het leven met deze aandoening maakt het niet makkelijk, kom ik tot de conclusie.

Ik moet een modus gaan vinden, een balans waar ik mee kan leven, maar hoe, wat, wat kan ik doen om mijn leven nog steeds zo medicijn vrij mogelijk te maken.

Ik stuur een mail naar mevrouw de psychiater, met de vraag of ik intermitterend lithium kan slikken, net voor haar vakantie, beetje dom van mij, ik krijg een protocollair standaard antwoord, ja je kan met lithium starten, ik leg een lab formulier klaar ga prikken, start met 400mg en hoog het op naar 800mg dan ben ik weer terug van vakantie, en o ja ik doe er nog een boekje bij met informatie over lithium. Zucht, muts, hallo, dit is niet mijn vraag, ik heb toch duidelijk gezegd dat ik wil onderzoeken of het mogelijk is om met een lage dosis, lager dan de 0,6 die jullie hanteren, en waar ik op zit met 800mg lithium, wil kijken of het mogelijk is om net die toppen en dalen er af te halen met minder. Fuck die waarde die jullie zien als werkzaam. Ophogen als het nodig is, naar 0.8 tot 1.0 en dalen naar wat mij betreft naar de 0.1 als er geen episode is, ik zeg het snufje zout wat het eten net wat smakelijker maakt. Niet standaard denken, laat mij zelf kijken wat voor mij werkt, alsjeblieft.

Maar goed ze is met vakantie dus ik stuur dan maar een mail naar de grote baas op dit gebied, hij heeft zijn leerstoel hier en is gelieerd aan de instelling waar ik bij aangesloten ben. De volgende dag heb ik al antwoord hij wil best meedenken, maar in samenspraak met mijn behandelaar, oké prima.

Misschien krijg ik wel wat ik wil, al is zijn bewoording in zijn mail niet in die zin. Ook het antwoord van mevrouw de psychiater, dat ze stuurt na haar vakantie, wijst niet die kant op. Het irriteert mij, waarom mag ik niet onderzoeken of het individueel mogelijk kan zijn.

Ik heb nu de indruk dat ze mij met veel liefde in hun pillen stramien willen krijgen, het protocol wat zij hanteren, wat volgens hun bewezen effectief is. Prima voor sommigen ongetwijfeld maar niet voor mij, ik heb voor mijn gevoel een klein beetje nodig om net die gekheid weg te halen, meer niet.

Ik hoop dat ze mij de ruimte geven om dit te onderzoeken.

Dat is wat ik wil.

Das boot.

Mijn boot gaat voor alles, was mijn gedachte altijd, weer of geen weer ik moest naar haar.

Maar tijden veranderen, ze is mijn boot maar helaas zijn er vele facetten die aan mijn leven trekken, de wereld maakt dat zij niet meer mijn middelpunt mag staan.

Het voelt niet goed ik mis haar en het stukje polyester zal dit waarschijnlijk niet voelen al heeft zij voor mijn gevoel die gedachte wel.

Zeil mij, maak dat mijn romp weer door het water mag scheren, hijs mijn zeilen en ik zal er voor jullie zijn, een stukje ziel die jij in haar legt geeft ze terug, omdat het zo voelt.

Eens een zeiler altijd een zeiler, elke boot zal dat ondersteunen, al is het meer mijn gevoel, of heeft zij een ziel die niet zichtbaar is.....

Dikke ikke

Waar is de groep gebleven, het groepsgevoel, het wij gaan het samen doen systeem, het schouders eronder voor ons allemaal voor ons gezamenlijke belang.

Ik denk dat ik ergens in de naoorlogse periode geboren had moeten worden, en niet nu, nu het alleen maar om de grote dikke ikke gaat.

Ik heb altijd het geluk gehad dat ik in mijn werksfeer nooit met ellebogen types te maken heb gehad, ja die ene muts die mij altijd aanbood om de showroom keukens uit te werken en vervolgens de keukens op haar naam zetten omdat ze de mooie sier naar leveranciers wilde maken dat zij ze had ontworpen, lekker boeien.

Mijn man komt in zijn werk altijd deze types tegen, de klop je op je borst types, kijk mij nou, 70% van hun tijd zijn ze daar mee bezig 30% doen ze daadwerkelijk waar ze voor aangenomen zijn, en dat is geld in het laatje brengen.

In werk kende ik dit fenomeen niet erg, echter in clubverband wel, de dikke ikke regeert, of eerder de dikke ikke voor het kind regeert.

Na jaren met kromme tenen naar de technische prestaties van het team van mijn dochter gekeken te hebben besloot ik om dan maar old skool zelf het team van mijn dochter te trainen, die meisje te leren dribbelen, een goede slag te leren een lage backhand een simpele dummy en vooral TEMPO enz.enz.

Het resultaat twee promoties, en een paar meiden die hockey steeds leuker gaan vinden omdat ze de basis beter beheersen.

Daarnaast werd ik gevraagd om categorie begeleider te worden van de D/C jeugd lage elftallen voor het aankomende seizoen, ik loop alvast mee met de huidige categorie leider, en heb meteen van de situatie gebruik gemaakt om selecties te regelen voor de lage teams.

Dit was niet gebruikelijk, op advies van de trainer werd er een indeling gemaakt voorheen wat er in resulteerde dat ik vijf meisjes die ver onder het niveau presteerde van het overige team onder mijn hoede kreeg en een aantal meisjes die ik graag in mijn team had gehad een team lager werden geplaatst omdat een trainer het jaar daarvoor iets te enthousiast was over de prestaties van haar team.
Niet fijn voor de meisjes niet fijn voor mij als ik die kinderen nog dingen moet gaan uitleggen die de rest al beheerst.

Daarnaast is het helaas zo dat de lobby ouder ruim baan krijgt binnen de club, de mensen met een plaat voor hun kop als het gaat over de prestaties van hun kind de wegen weten te bewandelen om hun kind in een hoger team te krijgen, mensen die blijkbaar op de een of andere rare manier denken dat het een status verhoging is als je kind in de C3 speelt ipv de C5, wat als resultaat heeft dat de C3 en de C4 in de zelfde poule speelt, wat klopt hier niet....

Goed ik heb mij hard gemaakt voor het clubbelang, een eerste team moet het beste zijn het laagste team is een opleiding team voor meisjes die wat meer moeite hebben met het aanleren van het spelletje, en daartussen moet je een gezonde competitie hebben en die kinderen het gevoel geven dat als ze hun best doen, ze hoger kunnen hockeyen, niet zoals het nu is we hebben twee top teams en de rest is breed, zit je in de top vanaf de D jeugd ga je eigenlijk nooit naar beneden omdat alleen de top onderling selectie doet, zit je in breed dan maak je nagenoeg geen kans om ooit hoger te komen.

Door te selecteren in de lagere teams krijg je een beter aansluiting met de top omdat de lobby ouder buiten spel wordt gezet en de meisjes die potentie hebben in de nek van de topteams gaan hijgen wat in mijn ogen een gezonde onderlinge competitie gaat creëren.

Iedereen was voor, in de vergadering toen ik mijn betoog hield voor selecties.

Op twee na, hun dochters spelen in de top.....

Daarnaast wordt de mailbox van de huidige categorie begeleider overspoelt met mailtjes van de lobby ouders die over het algemeen ook vaak teambegeleider zijn, die vinden dat er ook naar hun geluisterd moet worden.

In mijn ogen geeft dit aan dat ik de dikke ikke van een club op een genuanceerde manier aan het uitschakelen ben, door een neutrale onafhankelijk systeem als een selectie in te voeren, de mensen die selecteren hebben geen eigen belangen en kijken slechts naar de individueel prestatie technisch en tactisch en hoe een kind in teamverband functioneert zodat je in combinatie met de bevinding van de trainer en de hockey school de beste spelers op de juiste plaats krijgt.

Een competitieve club creëren, die niet bestaat uit de ego's van ouders en uiteindelijk eens echt op niveau gaat spelen ik zeg, dat lijkt mij heerlijk en eerlijk.

De dood of de gladiolen

denk ik dan als ik na een rustpauze van pak hem beet een jaar, toch last krijg van een depressie die dieper is dan een dip, ik herken het zo begon het ooit, een gemende episode, een depressie met de kracht van een manie kan je het het beste omschrijven.

En dan dan kan je maar een ding doen en dat is aan de bel trekken die je het liefst begraaft.

De GGZ een afdeling van je leven die ik liever niet heb.

Lieve mensen overigens, maar zeg nou eerlijk, sta je te springen op hun stoep?

Ik niet, ik ben geen patiënt, ik wil geen patiënt, zijn omdat patience niet mijn ding is en daar staat dit woord voor.

Het is zo niet mijn ding, ik wervel ik heb geen rust ik ben niet gek gewoon anders, accepteer dat maar omgeving!

En accepteer dat maar gestoorde ik.

Het kan ik weet het maar makkelijk is het niet als je toch die put tegenkomt die je met veel toewijding jaren hebt weten vermijden, dat besef je dat de wereld niet altijd doet wat jij wil, nee het is niet de wereld, het is die kleine ik die altijd rekening moet houden met een paar hersens die net even wat anders willen.

En dat is best zuur, kan ik zeggen, ik sprak een paar weken geleden met mijn dochter af dat als zij de respectabele leeftijd heeft om alcoholisch versnaperingen te mogen nuttigen wij een salade, iets wat ze op deze leeftijd ook niet lekker vindt, met een goed glas wijn gaan nuttigen ergens in de stad waar zij en haar voorouders vandaan komen en ik een grote liefde voor heb als provinciaal.

De gedachte maakte mij blij en verdriet, omdat ik altijd de vraag heb of het haalbaar is.

Hoe lang leef ik nog, ga ik dit halen, is het mogelijk.

Mensen van mijn leeftijd denken daar neem ik aan niet over, maar eens de dood in de ogen gezien hebben maakt het leven betrekkelijk.

En dan die diagnose, de medicijnen en de zorg die niet echt opgevrolijkt, je moet van alles van hun, goed slapen goed leven en vooral veel pillen slikken om stabiel te blijven.

Die laatste heb ik naast mij neergelegd omdat ik niet geloof in onderhoud medicijnen, en het is inderdaad zo dat het mogelijk is om zonder te leven voor een lange tijd, maar niet altijd is mijn conclusie.

De salade zette wij aan het denken, nog 6 jaar heb ik minimaal te overbruggen voordat ik mijn afspraak met mijn dochter kan inwilligen, dat is net zo lang als ik nu zonder leef.

Kan ik dat?

Ik zou het graag willen maar merk dat nog 6 jaar de marathon lopen een uitzicht is wat zeer zwaar gaat worden.

Wil ik dat?

Ja best wel, maar dan kom ik terug op mijn vorige vraag kan ik dat?

Ik weet het niet, nu niet, ik ben niet moe maar ik dat is eerder een veeg voorteken van iets wat ik ook niet wil, een ontregeling, die ik niet in de hand kan houden op dit moment.

Wees dan wijs, zegt mijn omgeving en een gezond stukje ik, neem je maatregelen.

Het voelt soms als de dood of een verlengde weg met de meest lelijke bloem die bestaat, de gladiool....

Oordeel veroordeel

Het zingt al een tijdje in mijn hoofd wat is een oordeel en in hoeverre veroordeel je met je oordeel.

Kijk naar maar eens naar het vluchtingen probleem, hoe snel wordt een groep op de vlucht zijnde mensen neergezet als gelukzoekers en potentiële verkrachters van je dochter?

Men heeft een oordeel en veroordeelt.

Ik zit in een ander pakket heb geen oordeel over vluchtingen, en zal ze daarom niet veroordelen, zo simpel kan het leven zijn.

Mijn corebusiness op dit moment is een meisjes team trainen, en met de broeierigheid van een plaatselijk clubje omgaan.

Lekker makkelijk lijkt dit op het eerste gezicht maar schijn bedriegt, wie zich ooit heeft gemengd in de diepere regionen van het club leven weet dit.

Wat je ook doet je doet het nooit goed, de huid van een olifant is nog te dun om weerstand te bieden tegen de laag van aanvallen die je krijgt.

Ik ben vanaf nu nog een klein half jaar beschermt, ouders zijn nog aardig tegen mij, sterk nog zo ongeveer de helft hoopt dat hun vriendelijkheid en de veren die ze in mijn reet steken hun dochter een beter advies gaan geven.

Helaas ik vrees dat volgend seizoen een aantal mensen mij niet meer aankijkt, of mij slecht een koel knikje gunnen.

Ik weet het ik ben eerder trainer coach geweest, mensen oordelen en als het ze niet bevalt veroordelen ze je.

Ja, nee, belachelijk mijn kind kan veel meer dan de lagere regionen van de club, echt het ligt aan de trainer!

Ik krijg naast dit fenomeen, volgend jaar nog een probleem waarop men mij zal beoordelen en waarschijnlijk veroordelen.

Mijn dochter.

Mijn dochter is een vlinder, ze zweeft en huppelt door het leven neemt dingen minder snel serieus dan haar leeftijdsgenoten.

Ik kan daar van genieten maar soms pak ik haar bij haar vleugeltjes en zet haar op de grond.

Ik ben geen moeder die alleen maar zegt dat ze fantastisch is, als ze mij naar mijn menig vraagt dan krijgt ze die ook.

Mama, hoe vond je dat ik speelde vandaag?, vroeg ze een paar maanden geleden.

Wil je een leuk antwoord, of een eerlijk antwoord, vraag ik haar.

Eerlijk.

Oké, zoals je nu speelt, speel je volgend jaar op het zelfde niveau als je nu speelt.

Ik zie een sip gezichtje, ze wilde graag wat anders horen.

Hoezo?

Nou, je basis techniek is goed, alleen om hoger te hockeyen zal je een stapje meer moeten doen, versnellen en opbouwen, doorgaan en je actie effectief afronden. Je hebt inzicht maar je afwerking schiet nog te kort.

Ze slikt en knikt, meer niet.

Ze laat mij de wedstrijden daarop zien dat mijn woorden haar tot denken hebben gezet, ze zet een tandje extra bij haar spel verbetert, ik sta verbaast welke input woorden kunnen hebben.

Afgelopen weekend viel ze in in een hoger team, ze durfde eigenlijk niet want, mamma die meisjes zijn veel beter dan ik.

Ze oordeelt en veroordeelt zichzelf tot een niveau waarvan ze niet weet of het echt zo is.

Ga nou gewoon lekker ballen schat, zeg ik, die meisjes weten dat je uit een lager team komt, het maakt niet uit doe gewoon je best.

Mijn vlindertje ging, ze stond een potje leuk en goed te spelen, in de rust vroegen haar teamgenote in wel elftal ze normaal speelt, en stonden verbaast.

Mam!, ze vragen of ik vaker wil invallen!

Ik geef haar een box, en vertel haar dat ze geweldig goed heeft staan spelen, natuurlijk heb ik de nodige punten van kritiek op haar spel maar ik slik ze in.

Ik weet nu al dat ik volgend seizoen een probleem heb, gaat ze hoger spelen dan zal men zeggen dat dat komt omdat haar moeder trainer is, men zal mij beoordelen op dit feit, en ook veroordelen.

Misschien had ik geen trainingen moeten geven, dan had ik het makkelijker voor haar en mijzelf kunnen maken.

Maar hé zo ben ik niet kom maar op, oordeel zelf maar voordat je veroordeelt.

Ben ik te min

Mijn meest trouwe lezer stuurt mij een persoonlijk bericht via een forum waar wij elkaar ooit eens heb leren kennen.

Hij refereerde aan de zanger Armand, die net is overleden, hij spuugt mijn kak gehalte ongenuanceerd in mijn gezicht.

Ik praat te veel over mijn Gooische roots, ik koketteer te veel met alles wat ik heb, mijn boot mijn komaf de sport hockey die in zijn ogen elitair is, en het feit dat ik geen onderhoud medicijnen slik.

Tja.

Ik merk dat ik mensen intimideer, niet alleen hem maar bijvoorbeeld ook een vrouw hier in de buurt.

Ze woont overigens in een veel groter huis dan ik, heeft het veel beter voor elkaar met haar vier kinderen en een drukke baan bij de plaatselijke luchtvaartmaatschappij, je weet wel die met die zwaan, uit die leuke reclame van een paar jaar terug.

Vreemd genoeg vindt ze het nodig om tegen mij te liegen, over waar ze vandaan komt bijvoorbeeld...

Op een laat honden uitlaat moment vroeg ik haar of ze hier in de buurt is opgegroeid, of dat ze net als ik import is, ze moest er lang over denken en vertelde mij toen dat ze uit de hofstad kwam.

Later vernam ik van haar buurman dat ze uit een van de omliggende dorpen komt.

Ik vraag me af waarom ze dat niet gewoon vertelt, waar ze vandaan komt, waarom ze zich verhult in een verzinsel, wat haar motivatie is, wat er mis is met een dorp.

Ik ga het haar niet vragen, waarom zou ik, wel besef ik welke indruk ik blijkbaar op bepaalde mensen maak, op deze persoon, dat zij vond dat ze iets moest zeggen waar ik niet om geef.

Persoonlijk begrijp ik het niet, ik kan niet verhullen waar ik vandaan kom ik weet ook niet waarom ik dit zou moeten doen, wat is er mis met het Gooi wat is er mis met het feit dat je hockey speelt, of dat men de indruk heeft dat je ouders iets meer waren dat je eigen, wat niet zo is overigens.

Met veel genoegen kan ik een ieder vertellen dat mijn ouders en voor ouders rood waren met communistische sympathieën. Ha!

Ben ik te min, ik vind het een tekst van de vorige eeuw, te min omdat je vader meer verdient dan de mijne, kom op zeg.

Afkom is niet meer belangrijk, de adel bestaat niet meer en het koningshuis dat wordt waarschijnlijk halverwege deze eeuw afgeschaft, mijn sport is bijna als voetbal een ieder speelt het, gelukkig hebben we nog geen last van aso ouders en in elkaar getrapte scheidsrechters.

Nee ik minacht niemand, ik deel alleen wat ik wil delen, en daar zit een stukje van mij in, ik ben een Gooische, ik hou van hockey, en nee ik slik geen medicijnen omdat het moet volgens sommige.

Dat laatste is een keuze, een van de keuzes die ik heb gemaakt, één was weer werken ondanks een afkeuring, met veel plezier gedaan al was het af en toe op het randje.

En nu ik niet meer werk vul ik mijn tijd anders in, ik ben het hockey trainen weer gaan oppakken, en heb vandaag genoten van die meiden, die met 6-0 van het veld komen en waarschijnlijk weer kampioen worden en weer promoveren.

Dat ze winnen is leuk,maar wat leuker is is dat ze het geen ik met ze train ik terug zie in de wedstrijd, wat mij weer motiveert om door te gaan met het trainen van een meisjes C4 van een middelgrote club.

En ja dat is mijn streberig ik, een van mijn reden dat ik dit ben gaan doen is het feit dat ik het niet eens ben met het club beleid, de indeling van top en brede teams, met andere woorden zit je in de topteams dan weet je bijna zeker dat je daar blijft, zit je in de brede teams dan weet je bijna zeker dat je daar niet meer uit komt.

Nee, een selectie moet in mijn ogen voor een ieder toegankelijk zijn, niemand is te min om het beste uit zichzelf te halen en de kans te krijgen om hoger op te komen.

Vandaag kreeg ik de toezegging van de club dat de selectie wordt verbreed naar alle teams, ik ben daar zo blij mee, iedereen gelijke kansen, niemand is te min...

Spelletje

Ik kan niet spelen zeg een van de meisjes die ik sinds september train, ik ben depressief, met een smile op haar gezicht hangt ze onderuit in de dug-out....

Een van haar vele smoesjes weet ik maar nu is ze te ver gegaan.

Net zo goed als dat kanker geen scheldwoord mag zijn is het gebruik van depressie geen woord die je mag gebruiken voor het feit dat je geen zin hebt in iets.

Ik kijk haar strak aan, ze is de dochter van de coach en op de een of andere manier denkt ze dat ze daardoor een positie heeft waardoor ze meer kan maken dan andere speelsters.

Fout.

Voor het geval u denkt waarom schrijft ze niet meer, heel simpel, geen inspiratie, een moeizame periode, van wat men in de psychiatrie graag onder een depressie zou willen scharen maar wat ik gewoon een dip noem, oké hij duurt best lang maar ik heb een uitweg gevonden, en dat heet een schop onder je hol geven.

Voor de zomer sprak ik een hockey vriendin die in de club actief is, en zei haar dat ik overwoog om eventueel een team te trainen.

Na de zomer hing ze aan de lijn, Gaab wil je alsjeblief een team trainen we komen zwaar trainers tekort.

Ik stemde in, ik heb toch geen baan op dit moment dus...

train ik nu een paar maanden het team van mijn dochter, de meisjes C4 van een middel grote club, elke week vraag ik mij af wat ik moet met deze meisjes, hoe kan ik ze motiveren hoe kan ik de lol van het willen gaan voor het team en de prestatie bijbrengen, hoe kan ik mijn eigen fanatisme nuanceren tot het niveau van deze kinderen die best wel zouden kunnen hockeyen als en het stapje extra willen zetten.

Ik sta twee keer per week anderhalf uur lang te motiveren, zeg ik niks gebeurt er niks, heimelijk kijk ik naar de andere velden als er hogere teams staan te trainen kinderen die uit zichzelf gaan, die niet continue gepusht hoeven te worden.

Mijn vriendin vroeg mij nog of ze kenbaar moest maken aan de hockey school zoals de begeleiding van de jeugd zo mooi heet, dat ik ergens last van kan hebben.

Nee zei ik ik meld het zelf wel als het nodig is, ik weet allang dat het bekend is op de club maar oké lief dat ze het formeel vraagt.

Ik heb geen last van een aandoening als ik train, ik heb slechts last van mijn fanatieke ik, zelf heb ik op redelijk niveau gespeeld en heb ik nu te maken met meisjes waar de motivatie duidelijk die is van een meisjes C4, deze meisjes hebben het niet over voor hun sport , het is makkelijk om te zeggen, ik ben moe ik heb te veel huiswerk, ik heb een feestje, dus ik zeg af.

Tenenkrommend, maar oké ik moet het er mee doen.

Twee bruine ogen kijken mij aan ze zou best aardig kunnen hockeyen, als ze eens stop met excuses zoeken, haar houding het gemak waarmee ze zegt dat ze depressief is irriteren mij, dit keer gaat ze te ver, ze raakt mijn verkeerde snaar.

Depressie? Zeg ik met een felle blik in mijn ogen, je heb echt geen idee waar je over praat!

Je spot niet met kanker, je spot niet met depressie, nu spelen!

Ze gaat met een lichte schrik in haar houding, ik vraag mij af wat ik hier doe..................

Agenda

Wat moet je met zo'n grote agenda?

Ik kijk geïrriteerd op als ik de afspraak noteer.

Wat bedoel je?

Nou, wat moet je met zo'n agenda.

Ik kijk naar het in leer gebundelde boekwerk voor mij, mooi leer zwart met een bruine rug, als ik het dicht sla kan ik het sluiten met een elegante bruine sluiting die altijd ook als het eigenlijk niet past door de hoeveelheid extra toegevoegde papieren toch de inhoud bij elkaar houdt dat noem ik kwaliteit.

Ik kijk haar aan, zij moet mij vertellen hoe het met mij gaat, zij bepaalt mijn leven op dat moment, ik moet haar zien, zo schrijft het protocol voor.

Ik ben namelijk een patiënt die niet de gangbare wegen bewandeld, een die het lef heeft gehad om weg te gaan, tegen hun zin.

De politie stond nog net niet voor de deur toen ik besloot om tegen hun uitdrukkelijke wens in toch het pad te nemen die thuis heten.

Mijn zusje belde mij, Gaab, ik kreeg een of ander psychiater aan de lijn, ze kunnen je niet bereiken of zo, ze vroeg mij of het nodig was om politie inschakelen.

Doe niet zo gek Gaab, bel die mensen gewoon.

Ik ga over stag, mijn zus heeft gelijk, if you can't beat them, don't ever join them, just try to live with the fact that.....

Ik kijk naar het mooie leer, het was ooit eens een cadeau van mijn man, toen wij elkaar niet eens zo lang kende, we voeren met onze eerste bootje naar Hoorn, onze eerste vakantie samen op onze kleine 27 voeter, mijn agenda die ik ooit eens in Parijs had gekocht, eentje van het zelfde formaat, ik hou van groot en overzichtelijk, viel uit elkaar.

In die tijd leefde je nog met papier, alles wat van belang was stopte je in je agenda of Filofax, je mini multomap die in je tas paste, een telefoon was in die tijd nog een telefoon.

Hij kocht voor mijn verjaardag dit mooie exemplaar van leer in dat winkeltje in Hoorn, sinds die tijd gebruik ik deze agenda voor alles, werk, privé, privé en werk.

Ik kan zeggen dat ik er mooie en minder mooie evenementen in heb mogen noteren, van orders die ik binnen haalde voor het bedrijf waar ik werkte tot de dag dat ik mijn miskraam mocht laten curetteren.

Ik sla haar dicht, en kijk naar de vrouw tegenover mij.

Ik begrijp haar niet.

Wat bedoel je?

Nou, zegt ze, die heb je niet echt nodig, die grote agenda...

Pardon?

In jou situatie, bedoel ik....